ზაფხულის ჩვეულებრივი საღამო

ქალაქი დუღს და გადადუღს. ერთ დიდ უდაბნოს დაემსგავსა, დღე რომ არც ერთი ბინადარი არ ჩანს და საღამოობით,აგრილებისას რომ გამოძრებიან ხოლმე სულის მოსათქმელად. მზის ჩასვლის შემდეგ ახლაც აღოღდა მთელი ქალაქი. ქუჩები, სკვერები, ბულვარი, ზღვის სანაპირო, კაფეები სავსეა ხალხით. დამსვენებლების ბუმია. ორომ-ტრიალი.

შენ რომელი ცივი ყავა გინდა!? მოდი, მე გეპატიჟები !!!

გამარჯობა, როგორ ხარ? ხო, ვიცი. დიდი ხანია უკვე ვირტუალიურ კაფეში არ შემიხედავს და საყვედურიც მიღებულია. მითუმეტეს სეზონზე თუ არ ვამუშავე ჩემი ვირტუალური კაფე.. დავრჩი მოგების გარეშე და ეგარის J. დღეს რაღაცით გამოვასწორო მინდა „ჩავარდნა“. მოდი ჩემს კაფეში დაგპატიჟებ. ნუ გეშინია, აქ სიგრილიე. ბოლოს და ბოლოს ზღვას გადაჰყურებს ღია აივნით და სიგრილე იქნება აბა რა. 

ჩამოდი, ლეღვის ფოთლები გვაქვს.

როგორც ვატყობ, სულ ცოტა ხანში, ბათუმის ზღვისპირა ზოლიზე მაშველები არა ზღვაში შესულთ, არამედ ხმელეთზე დარჩენილ, გასარუჯად გაწოლილების გადარჩენაზე იქნებიან სპეციალიზირებულები. სილამაზე მსხვერპლს მოითხოვს!? არ მეგონა ეს გამონათქვამი ასეთი სწორხაზოვანი თუ იქნებოდა. სწორედ მსხვერპლებზე მინდა ვისაუბრო.

დაბადების დღეს გილოცავთ ბატონო ბუბა !!!

Такие пилоты как Вы, на улице не валяются, О! - მაღალი, გამხდარი, მხრებში ოდნავ მოხრილი, ულვაშა, წარბებამდე ჩამოფხატული კეპკა და ძალიან სევდიანი თვალები. В красной рубашке - профессор Хачикян ... თუმცა ეს მანამდე ერეოდათ სანამ მიმინოს არ გაიცნობდნენ. სანამ პოპულარობა, ცნობადობა, დიდი სიყვარული და აღიარება მოვიდოდა.

ლუდი, ზღვა, წვიმა და დანარჩენი მოიცდის...

პირველ მაგიდაზე თურქები. მეორეზე პოლონელები. გვერდით მაგიდაზე გერმანელები და უკან კიდე აზერბაიჯანელი. ამ ხმათა კატაფონიის შემყურე ძალაუნებურად ვბაძავ სმენას - იქნებ სანაპიროდან მაინც მოვიდეს ნაცნობი ქართული „ფენოვანიიიიიი, ცივი პივა. ფანტაკოკაკოლა...ბორჟომი“. მაგრამ მერე მახსენდება რომ პლაჟზე, დამსვენებელთა გაშოლტილ სხეულებზე გადაბიჯებით სიმინდის და სხვა რამე-რუმეების ვაჭრობა წელს აკრძალეს. ასე რომ ამ ხმასაც ვერ გავიგონებ. ბარის ახლომახლო მოსეირნეთა მოსაუბრე ნაწილიც რაღაც არაქართულ, უჩვეულო ხმაზე ბაასობს. საკმარისია თვალი დახუჭო და ვერანაირად ვერ წარმოიდგენ რომ ბათუმში ხარ. ჩვეული და მშობლიური ქალაქის ხედია ის ერთად ერთი რითაც ხვდები რომ აქ ხარ...

ბათუმური ბარები. სალვეს ახალი ბარი და გემრიელი ყავის მისამართი

რატომღაც წესად დამკვიდრდა რომ ბათუმში ბარებსა და რესტორნებს სეზონის გახსნისთანავე კი არა, სეზონის შუა - ივლისის მიწურულს ხსნიან. არვიცი რატომ ჰგონიათ რომ ივნისში ნაკლებად სურს დამსვენებელს ყავა ან ლუდი. მაგრამ ასე ხდება და რავქნათ. არის შემთხვევები როცა ბარის მეპატრონე ფეხს ითრევს, რის გამოც სეზონზე მხოლოდ 2-3 კვირა თუ უწევს მუშაობა. შემდეგ კი წუწუნებს "ხალხი არ არის"-ო. ეს რათქმაუნდა ყველას არ ეხება. ხოდა ვისაც არ ეხება, იმაზე გიამბობთ.

სალვეს ბარი თბილისში საკმაოდ ცნობილია. თავისი მუდმივი კლიენტებიც ჰაყვს და ქომაგთა საკმაოდ დიდი არმიაც. პეროგარჭობილებს ნაკლებად დააინტერესებთ ასეთი კონცეპტის ბარი. აქ უფრო შინაურული, ბავშვობაში ნათამაშები შტაბობანას. მხატვრის სახელოსნოსა და შენი ყრმობის აგარაკს შორის მერყევი განწყობაა ვიდრე გლამურ-ბისერ-შმისერ-პეროიანი.

აუ, მაქ კაი ამინდებია ხოო?!

აუ, მაქ კაი ამინდებია ხოო?! ამ სიტყვების გაგონებაზე უკვე მბურძგლავს! რატომ? გეტყვით რაც მოყვება ამ ყველაფერს.
-აუ მარ როგორი ამინდებია? ხალხი ბევრია ხო ბულვარში? შენადა შვევულებას ვიღებ და წვიმები არ დამხვდება ხო?- ანუ ეს უკვე იმას ნიშნავს რომ შენგან ნებართვა ჩამოსვლის თაობაზე უკვე აღებულია. თუ უპასუხე კარგი ამინდებიაო ეს იმას ნიშნავს რომ 2 დღეში კარზე ზარს უნდა ელოდე და ჩანთების ცვენას. თუ უთხარი რომ წვიმიანიაო - მაშინ მინიმუმ 4 დღე გაქვს შუალედი. მაგრამ ყოველ საღამოს აბარებ “აჩოტს” თუ როგორი იყო დღე. ერთი სიტყვით ზაფხულის ცხელი სეზონი და დიდი სტუმრობა შეგიძლია გახსნილად გამოაცხადო.