ალისა და კოკაინი საოცრებათა სამყაროდან

რამოდენიმე დღის წინ ჩემს პატარა მამიდაშვილს "ალისა საოცრებათა სამყაროში" (მულთფილმი) ვანახე. რუსულად იყო დუბლირებული და მეც იზულებული ვიყავი მეთარგმნა მისთვის ( თან მისთვის გასაგებ ენაზე ). უცნაური რამ იციან პატარებმა. ისეთ რაღაცეებს ამჩნევენ და აფიქსირბენ რაზეც ჩვენ ( თავის დროზე ) არ კი გვიფიქრია. ნაკლებად სავარაუდოა რომ მისი კითხვები რაიმე ქვეტექსტს შეიცავდნენ, მაგრამ მე კი დამაფიქრა. მაგალითად ასეთი კითხვები "ალისამ სოკო რომ ჭამა მერე ეჩვებებოდა ყველაფერი დიდი?!", " ბაჭია მთვრალია თუ რატომ დარბის ასე დებილივით?!"," ესენი ჩაის სმით გამოთვრნენ ასე?!"...

ზამთრის ბოლო ორშაბათი და სამშაბათით დაწყებული გაზაფხული

თებერვლის ბოლო ნაცრისფრი დღეა. არა, თებერვლის ბოლო როა ეგ უეჭველი(კალენდარი არ ცრუობს). დიდი იმედი მაქვს რომ ნაცრისფერი-ც ბოლო იქნება. ცვლილებები, მზე და პოზიტივი აკლია ირგვლივ ყველას და ყველაფერს. ისე გაიწელა ეს შემოდგომა ზამთრის დეკადა თითქოს ერთი, ერთფეროვანი და უსასრულოდ გრძელი ტრეკი იყოს.
ამ ზამთარმა კარგა გემოზე გამოგვამწყრია სახლებში, გამოგვკეტა. რამოდენიმე დღის წინ ბულვარში გავიარეთ. წარმოუდგენელია მაგრამ თითქმის ერთხმად ვაღიარეთ რომ მოგვნატრებიაააა.

"ახალი სულიკო" თუ არის შანსი გაცოცხლების?!

ვითომ ეგ დღე გავიარეთ?!

რამოდენიმე დღის წინ რადიოს მუსიკალურ ბაზას ვახარისხებდით (გავცხრილეთ) რაღაცეები დავამატეთ, რაღაცეები გადავაადგილეთ და დასალაგებლად ქართულ ესტრადასაც მივადექით. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს სწორედ აქ არ დაგვხვდა არაფერი დასალაგებელი. ყველაფერი ისევ ისე იყო როგორც უწინ. უბრალოდ „მტვერი გადავწმინდეთ“ და ეგ არის.

რეალობა კი ასეთია, ახალი ქართული სიმღერების ხვედრითი წილი იმდენად მიზერულია სხვა დანარჩენებთან რომ მისი ფიზიკური არსებობაც ეჭვქვეშაა. მე არ ვსაუბრობ იმაზე რომ „ქართველებმა არ ვიცით სიმღერა და შოუ ბიზნესი“. მაპატიეთ მაგრამ ავბედით 90 იანების მიწურულს გაცილებით მეტი სიმღერა იწერებოდა (მოპარულიც და საავტორც) ვიდრე ახლად აღებული ახლანდელი ესტრადა. ამ დროს იყვნენ „ფლეში“, „სახე“, „ქუჩის ბიჭები“,“ვაკის პარკი“,“33-ა“,“სოფტ ეჯექტი“,“ინსაიტი“,“მწვანე ოთახი“ და ეს მარტო ჯგუფები ჩამოვთვალე, იყო რეპერების მთელი არმია და საკმაოდ კარგად გამობრძნედილი როკერებიც (ჟნარობრივი აჯაბსანდალი გამოვიდა მაგრამ მაინც). ზოგს რა ბედი ეწია მერე და ზოგი სად წავიდა ეგ სხვა საქმეა. ავი თუ კარგი სიმღერა იწერებოდა და მსმენელამდე მიდიოდა. და ეს ხდებოდა მაშინ როცა არც ეკრანს მიკერებული ჯეოსტარი არსებობდა, არც ვარსკვლავების აკადემია და არც ეს ტვინის წამღები სმს კონკურსები. როცა „ვარსკვლავები“ მღეროდნენ და არა ქრებოდნენ პროექტის დასრულებისთანავე.

ყავის გულისთვის თორემ რავა გაკადრებდით ამას?!

"აუ,წამო დღეს სადმე გავიდეთ. არ მოგწყინდა სახლში ჯდომა?! გავიდეთ ყავა მაინც დავლიოთ! - გავიდეთ. მაგრამ სად?! აუ ოღონდ იქ არ მიმიყვანო რა... ვერ ვიტან იმ ოფიციანტს." 

წვიმა, დატბორილი ქუჩები, სიცივე, უაზრო ტელე გადაცემები და ერთფეროვანი დღე. მშვენიერი მოტივია მეგობრებთან ერთად სადმე, მყუდრო, ლამაზ, გემრიელ ბარში ან რესტორანში შეკრების... არა რა, კარგია ზაფხული. ზამთრისაგან განსხვავებით (წელიწადის სხვა დრო ბიუჯეტის სიმცირის გამო ამოღებულია. შემოდგომა და ზაფხული ბუნდოვნად გვახსოვს) როცა სახლში მოგწყინდება, შეგიძლია გახვიდე და ან ღია ბარს ეწვიო,. ანდა სულაც სკვერში, ბულვარში ჩრდილში ჩამოჯდე. დიდი წვიანობის დროს კი ეს ყველაფერი ისეთივე მოუგვარებელია როგორც ჩემი მეზობელი ბერჩის გოგოს გათხოვების ამბავი. 

წითელი წერტილი - მორიგი თავშესაქცევი

კიდევ ერთი ძველი თავის შესაქცევი. ამჯერად არ გეკითხებით საით ტრიალებს გოგონა მეთქი. უბრალოდ დააკვირდით წითელ წერტილს ნახატის შუაგულში მაშინ როცა შენობები ნაცრისფრად იქნება შეფერილნი. როცა ფერთა გამა შეიცვლება შეეცადეთ თვალი არ მოაშოროთ.ზუსტად ათ წამში თქვენ თავად დარწმუნდებით რომ ის რაც ადრე თეთრი გეგონათ, სავსებით შეიძლება სხვა ფერებში მოგეჩვენოთ!

Groundhog Day და "სასარგებლო დაკვირვებები"

ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს ყოველ დილით ერთი და იგივე დღე იწყებოდეს. უბრალოდ მობილურის კალენდარი მიჩვენებს სხვა თარიღს და ეგაა. ის ფილმი გამახსენდა Groundhog Day . მეც სწორედ ასე, ორი თებერვლიდან მოყოლებული ყოველი დღე ერთი და იგივეა, ერთნაირად წვიმს და თოვს, ერთნაირად ცივა, ვდგები, მივდივარ სამსახურში, ვმუშაობ, ვსვამ ყავას, მოვდივარ სამსახურიდან, გავუვლი მეგობრებს, გავცლით ერთიდაიგივე ინფორმაციას, მივდივარ ბარში, ოფიციანტს, არც მეკითხება ისე, უკვე მოაქვს დაზეპირებული შეკვეთა.

ჰომო კომპიუტეროსი. რამდენად დამოკიდებული ხარ !?

კომპიუტერთან დღე ღამეში რამდენ საათს ატარებთ!? რათქმაუნდა მეტყვით თითქმის 22-ო ხო? ნუ პლიუს-მინუს 2 საათი. სოციალურ ქსელებში გახლართულებსა და ბლოგოსფეროში გადაბარგებულებს კიდევ კარგი სამსახური (ან სკოლა. სასწავლებელი) ან პური მაინც გვაქვს ამოსატანი თორემ ჩვენი ამ რეალურ ქვენად არსებობა მხოლოდ სტატუსების და პოსტების ხარჯზე თუ იქნებოდა სავარაუდო. სნეულები ვართ. ხო ახალს არაფერს ვამბობ. არა? კარგი! ჩამოგითვლით რამოდენიმე ფაქტორს და თავად შეაფასეთ დამოკიდებული ხართ თუ არა კომპიუტერზე.

მისია "მშრალი ფეხები" შესრულებულია!

სამარშრუტო ტაქსთან მივცურე. ხო მივცურე. ადრე მიკვირდა როცა ტელევიზორში ციმბირელ, ყინულის ჭრილში მყვინთავ ბიძებს აჩვენებდნენ. რა ჯანმრთელობა აქვთ ასეთი მეთქი. თურმე სულ ტყუილად მიკვირდა. არანაკლებ ყინულოვან წყალში მომიწია დღეს სელაპივით ყვინთაობა. ბათუმში ასეთი ტბორი არასდროს მდგარა. უკვე აზრი არ ქონდა ტროტუარზე მშრალი კუნძულების ძებნას. "წინ მშრალი მომავლისკენ" გავიფიქრე მე და გზა განვაგრძნე.
სამარშრუტო ტაქსში საპატიო, მძღოლის გვერდითა სავარძელი და სიმბოლურად გადასადები ღვედი მერგო. მერგო ამასთანავე ორი გოგოს ყოვლის მომცვლელი, საკმაოდ ხმამაღალი და შეუჩერებელი საუბრის მოსმენის პატივი. იქედან გამომდინარე რომ მძღოლი ლამის იყო ტროტუარზე ადიოდა და სადარბაზოებიდან ხვერწნით აგროვებდა

შარშანდელი თოვლი

თებერვლის პირველი. 2011წელი

გაღვიძებულს პირწიგნაკის გვერდი აწითლებული დამხვდა "ხო გინდოდა თოვლი!? აჰა მოვიდა"-ო. იმდენმა ადამიანმა მომწერა თავი ლამის დამნაშავედ ვიგრძენი. ავდექი და უკვე "აჭრილი"- აწყალებული თოვლი დამხვდა. არა ბატონებო. ეს ის არ არის რაც მე "შევუკვეთე". მე მშრალი, ფაფუკი თოვლი მინდოდა, მშვიდი თოვა. დიდი, ფაფუკი ფანტელებით და ის საოცრად ხმიანი სიჩუმე თოვლმა რომ იცის. ეს კი შ.პ.ს თოვლია. სავარაუდოდ თურქეთიდან იაფად შემოტანილი. ვადაგასული შარშანდელი თოვლია.