წამომყევი სამოგზაუროდ, რიოში !

რაო? მიხვდი უკვე რომ მორიგი მოგზაურობის დრო დადგა? ძალიანც კარგი. ვხედავ მომზადებულხარ კიდეც. ერთი სული გაქვს როდის გაიგებ თუ სად მივდივართ არა!? კარგი, დიდხანს არ გაწვალებ. უბრალოდ გკითხავ რა გახსენდება როცა რიოზე საუბრობენ. რაღათქმაუნდა კარნავალი, ულამაზესი პლაჟები, უძველესი ცივილიზაციები, ამაზონია და... და რაღათქმაუნდა ბრაზილიური ყავა. მაშ ასე, მოემზადე და მომყევი, ყურადღებით ოღონდ, რიოს ქუჩებში ადვილია დაკარგვა და სად გიპოვო მერე?

გურია არსებობს!!!

ყოველ საღამოს, როცა კურიერის დასასრულს სახვალიო ამინდს გვაცნობენ ცოტა არ იყოს ნერვები მეშლება...

საქმე არც გაუმართლებელ ან გამართლებულ პროგნოზშია. არც მაღალ და დაბალ ტემპერატურაში ან წნევაში. საქმე დავიწყებულ კუთხეს ეხება. დავიწყებულს თუ მივიწყებულს ეს საკამათოა, მაგრამ ამით არსი მაინც არ იცვლება. გურია „და სახვა...“-ს კატეგორიაში გადავიდა.

ცოტა რამ მისი წარსულიდან.

წამომყევი სამოგზაუროდ. ვენაში.

ყავამანებს ბოდიშს ვუხდი, ცოტა არიყოს დიდხნიანი პაუზა გამომივიდა. შეპირებული მოგზაურობა გაგვიჯნჯლდა. მაგრამ არაუშავს. ზფხული მიილია, უკვე არც ისე ცხელა და ახლა თამამად შეგვიძლია განვაგრძნოთ მოგზაურობა. 

მითუმეტეს შეგპირდი რომ ვენაში გავემგზავრებოდით. გახსოვს? ხოდა ძალიანაც კარგი. მაშ ასე. ვენა....

წვიმს მაო, წვიმს.

დილიდან წვიმდა. მართალია წვიმის ხმაზე ჩაძინებაც და გაღვიძებაც ძალიან მიყვარს. მაგრამ ზოგისთვის წვიმა მხოლოდ ვერ შემდგარ სეირნობას ნიშნავს და მოწყენის საკმაოდ კარგი საბაბიცაა.

მაო დილიდან მოწყენილი იყო. სარკმელს არ სცილდებოდა. სევდიანად გაჰყურებდა გუბეებით დაფარულ ეზოს, მოქუფრულ ცას და გაუთავებელ წვიმას. მაოს ნაირი ხეტიალასთვის წვიმა ნამდვილი სასჯელია. მითუმეტეს ოთახი უკვე კუთხით-კუთხემდე შესწავლილი აქვს და ახალი აღმოჩენები სწყურია. ამიტომაც, დიდი უკმაყოფილების ნიშნად წაიკნავლებს ხოლმე მაო... მაო...

ხო მართლა. იმის თქმა დამავიწყდა თუ რატომ ქვია მაო.გარწმუნებთ რომ მაო ძე დუნი არაფერ შუაშია. (ნაწილობრივ იმას თუ არ ჩავთვლით რომ ჩემს მაოსაც ქვეყანა მისი ჰგონია) უბრალოდ მისი კნავილი ძალიან ხშირად განსხვავდება ჩვეულებრივი "მიაუს"გან... მართალი გითხრათ ვერც კნავილს დავარქმევდი ამას, ეს დიალოგის ერთგვარი ფორმაა სადაც საკვანძო ბგერებია მისი საყვარელი მაო...მაო, რასაც საჭიროებისამებრ ხმარობს თავისი აზრების გამოსახატავად და უკიდურესი მადლიერების, ან სიამოვნების გამომხატველი მკერდისმიერი მრრრ...

მშვიდობით ზაფხულო

დასრულდა შვებულებაც, ფესტივალიც, სეზონიც. ისევ სამუშაო, ტრენინგები, მალე ალბათ წვიმებიც. ქალაქში ხალხიც შეთხელდა. კაფე ბარებში ვეღარ შეხვდებით თვალებ ამოღამებულ მიმტანებს. გახვითქულ ბარმენებს და ვერც საათნახევრით დაგვიანებული ხაჭაპურის დანატრებულ სუნს იგრძნობთ, შორიდანვე რო ცნობდით ხოლმე "ჰა, ეს ჩვენი მოდისო". ცხელი ზაფხულით ოდნავ დაღლილმა ბათუმმა ოდნავ შვებით ამოისუნთქა. არ ვიცი ამოდენა და ასეთი ცხელი (ამ სიტყვის ყველანაირი გაგებით) ზაფხული ბოლოს როდის იყო ბათუმში. ან იყო კი საერთოდ ოდესმე!?. როგორც წესი საოცრად მალე გარბოდა ხოლმე ტურისტულ სეზონად წოდებული დრო. ახლა კი მგონია რომ მთელი წელი მცხუნვარე მზე გვადგა თავზე.

გაიცანით მაო

რამოდენიმე ხნის წინ კატის ყოლის საოცარმა სურვილმა შემიპყრო. თუ გავითვალისწინებთ იმას რომ ძაღლი და აკვარიუმის თევზები ჩემი "მწვანე კუთხის" ნუსხაში უკვე კარგა ხანია ირიცხებიან. კატა ცოტა არ იყოს დიდი ფუფუნება იქნებოდა. მითუმეტეს იმასაც თუ გავითვალისწინებთ რომ ხშირი ღოღიალ-ხეტიალ-ბოდიალის მოყვარულს, ხშირად არ მრჩება მათთვის გასანაწილებელი დრო. ამიტომ გადავწყვიტე ახალი მეგობარი იქ დამესახლებია სადაც ყველაზე ხშირად შევხდებოდი, ვნახავდი და მოვეფერებოდი კიდეც. 

ძვირფასი

როცა წარადგინეს ფილმი, თან ისიც სთქვეს ოჯახურ ძალადობაზე იქნებაო , ჩემთან ერთად თითქმის ყველამ უკმაყოფილოდ შეიშმუშნა. " ეეე, ოჯახური ძალადობა და ნეგატივი გვინდა კიდევ!?". 

ნაცნობია არა ის შეგრძნება... ფილმი რო იწყება, დარბაზში ზიხარ და წინასწარვე ხვდები რომ ეს დრომ ფუჭად დაკარგე. შეგეძლო გასულიყავი, ყავა დაგელია, სუფთა ჰაერი ჩაგესუნთქა. ახლა კი ამერიკულ ფილმს უნდა უყურო სადაც ყველაზე ნაკლებად სასურველი რამ - ოჯახური ძალადობა იქნება ნაჩვენები. 

არადა როგორი კარგია ჰამაკი

რამოდენიმე დღით ისევ დავუბრუნდი ინტერნეტ სამყაროს. არა და როგორ სხვაგვარად წარმომედგინა ჩემი საშვებულებო დღეების განრიგი. თუმცა რამოდენიმე დღემ კი არა წელს ზაფხულმა მთლიანად შემიცვალა გეგმები. ვიფიქრე წამოვწვებოდი ჰამაკში, მოვიდგამდი გვერდით ხილით სავსე თასს და ჩავუღრმავდებოდი ჩემს წიგნებს. მაგრამ ჰა.. ვინ დაგაცალა... რემონტიიი.. მისი შემყურე უდიდესი სურვილი მიჩნდებოდა ეს დამტანჯველი პროცესი დამონტაჟებული გადაცემის სისწრაფით ჩარიხინებულიყო და მე მხოლოდ მაყურებლის სტატუსი მრგებოდა. მაგრამ გინდოდა კარგია..

ცხოვრების ბოლო 20 კადრი

ხშირად ვკითხულობთ სხვის ტკივილის ამსახავ სტატიებს, ვნახულობთ ფოტოებს. ვთანაუგრძნობთ, შეძლებისდაგვარად განვიცდით და გულთან მიგვაქვს. რამოდენიმე დღის წინ ამ ამბავს გადავაწყდი. საერთოდ ვცდილობ ასეთი თემები არ ავტვირთო ხოლმე ბლოგზე. მაგრამ ნანახმა ძალიან იმოქმედა ჩემზე. მინდა გაგიზიაროთ. თუმც ეს არც არაფერს შეცვლის მაგრამ წამითაც მაინც რომ დაგვაფიქროს რეალურ ფასეულობებზე… ეგეც კარგი იქნება. მომიტევეთ წინასწარ თუ განწყობაზე სხვაგვარად იმოქმედებს.

Rene C. Byer-ი პულიცერის პრემიის ლაურიატი. 

ამ ფოტოებისთვის მას ამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე სახელოვანი პრემია ერგო.

ნუ დაივიწყებ ოცნებებს

მიყვარს ასეთი საღამოები. სავარძელში მოკალათებული, ფინჯან ყავასთან ერთად ზიხარ ღია ბარში. უკრავს მშვიდი მუსიკა. ჩაწითლებულ ჰორიზონტზე კი ალაგ-ალაგ წვიმის ფარდაა ჩამოფარებული. შორიდან რამოდენიმე წამის წინ ცაზე გადანარბენი ელვის გრუხუნი მოდის და უყურებ თუ როგორ ნელ-ნელა იქოჩრება მზის მისაღებად გამზადებული ზღვა…უჰ, კარგია. ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს კინოთეატრში ვზივარ და უზარმაზარ ეკრანზე ვუყურებ ძალიან ლამაზ ფილმს.

თოვა ზაფხულის ხვატში

მალე წვიმები დაიწყება, სარკმლიდან სულ სხვა ფერებში დაიხატება დილა. მობეზრებული სიცხე ალბათ მოგვენატრება კიდეც. მოგვენატრება და გავიხსენებთ. ისევე როგორც წვიმას ვიხსენებდით და ვიგონებდით წაფხულში. მაგრამ მოგონებისას ბუნებრივი მოვლენების (სიცხის, წვიმის, ქარის, თოვლის ) არა მთლიანი სურათი გვაგონდება, არამედ ცალკეული დეტალი. ან მასთან ასოცირებული განცდა რომელიც მერე მოგონებას აღძრავს. სწორედ ასეთ დეტალებს ეძებს და არჩევს საკუტარი შემოქმედებისთვის იაპონელი დიზაინერი. შემოიარე ჩემს გალერეაში. უნდა გათოვდეს.