ბათუმში პოსეიდონმა ამოხეთქა

მშვენიერი საღამო გმოვიდა. ხსნადი ყავა, გემრიელი ნამცხვარი და ცოტა არ იყოს მომაბეზრებელი სიგარეტის კვამლი. მერე ქუჩებში ხეტიალი და... აი აქ ცოტათი შევყოვნდეთ. ( აქ ანუ თეატრის წინ, სადაც რამოდენიმე თვის წინ დიდი ქართველი - ილია ჭავჭავაძე ბრძანდებოდა ორ ანგელოზთან ერთად)

დღეს ვინანე

დღეს ვინანე რომ არ მაქვს ფოტოაპარატი.

კარგა ხანია ბათუმს ასეთი ფაფუკი თოვლი არ ახსოვს. ( ან მე არ მახსოვს ) მოვდიოდი ლამპიონით განათებულ ქუჩებში და ვარღჭიალებდი ასფალტზე დაფენილ თოვლის ხალიჩას. თეთრად თოვლში ჩურჩხელასავით ამოვლებული ხეები. თოვა და მოგუდული სიჩუმე. აი ისეთი მხოლოდ თოვის დროს როა. საახალწლო გრილიანდების ციმციმში არეული ფანტელები...უუუ ლამაზი იყოოო. (აი რატო ვნანობ რო ფოტო აპარატი არ მაქვს )
ვზივარ ახლა სახლში და ფანჯრიდან ვუყურებ თოვას. ყველაზე მომაჯადოვებელი რამაა რაც ზეციდან ჩამოცვენილთა კეტეგორიას მიეკუთვნება. წვიმაზე უფრო მომაჯადოვებელი ( ნუ ახლა ასტეროიდების წვიმას და ჩამოვარდნილ ფრინავ თეფშს ვერ შევადარებ- ეგ სუუულ სხვაა)
დათოვლილი ქუჩების და ხეების ნახვა სხვაგანაც შეიძლება. აი თივლი და ზღვა კი ყველგან არ არის და არც ყოველთვის. საინტერესო სანახავია ზღვა და თოვა. თეთრი პლაჟი და დაწყნარებული, გაფენილი ზღვა. ( აი რატო ვნანობ რო ფოტო აპარატი არ მაქვს )

გაგვჭაღარავებია ობლად მდგარი და საწმის შეჩეჩებული მედეა თოვლში. ილიასაც დაუსვრია წვერ ულვაშიც და კალთაც. ქუჩებში მხოლოთ თითოროროლა მანქანა დაღოღავს. ფარების შუქზე ფანტელები უფრო დიდი და ფაფუკი ჩანან. პალმებზეც არანაკლებ უჩვეულო სანახავია თოვლი (აი რატო ვნანობ რო ფოტო აპარატი არ მაქვს )
და საერთოდ რა ცუდია რომ ახლა გვიანია და ვერავის ვერ ვაიძულებ გარეთ გამომყვეს. მარტოც მეზარება და კიდევ კარგი რომ ფოტოაპარატი არ მაქვს....

მაგრამ.

დღეს როგორც იქნა შევიგრძენი ზამთრის მჩხვეტარა სუსხი. უჟმური ამონდი და ის რომ ზამთარია ბოლოს და ბოლოს. დიდად მომენატრა გაწვიმებისას ჩვეული უწყლობა და ბათუმურ გუბეებზე ვერ გადამხტარი სველი ფეხსაცმელი მეთქი ვერ ვიტყვი. მაგრამ უმისობამ ცოტა არ იყოს თავი მომაბეზრა. ბოლოს და ბოლოს ყველაფერს თავისი დრო აქვს. სიცხესაც და გალუმპულ ფეხებსაც.
არადა როგორ მიყვარს თოვლი. მაგრამ სადაა?????
რა კარგი იყო ბავშობა, თოვლიც იყო. ციგაც და გუნდაობაც. ახლა არც ბაკურიანშია თოვლი, ციგები კია. არიხინე ასფალტზე და იყავი.
წაყინული - გალურჯებული ხელებით შევვარდებოდი სახლში სულის მოსათქმელად.

-"დედა შვილო, გეიყინა ბავშვი. სადაა დედაშენი ან მამაშენი?! მოდი-მოდი გათბი, მომე გაგითბო ხელთათმანები"- მომმვარდებოდა ბებიაჩემი. ჩემი საყვარელი როზიკო ბებია. ჩემი ყველაზე დიდი დამცველი და მეგობარი. ამიტომაც პატარაობას ბებოს ვიფიცებდი და ეს ჩემთვის იმდენად საყვარელი პიროვნება იყო რომ ყველამ იცოდა - ტყუილზე მას არ დავიფიცებდი.

გაწვიმებულა

გაწვიმდა. გემრიელად. ხმაურიანად. კარგა ხანია ეს ხმა არ გამოგია. ამაღამ ამ ხმის ფონზე ჩამეძინება. ყოველ შემთხვევაში იმედი მაქვს რომ ეს წვიმის ხმა იქნება და არა მეზობლის შეშინებული,ისტერიკიანი ტოიოტა პრადოს კივილი. კატის გავლაზე რომ ისტერიკა ემართება.

დღე ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივი იყო.

ახლა კი გარეთ გაწვიმს. ვიხსენებ რას ვაკეთებდი ასეთ დროს. როგორც წესი ერთად ვიყავით. ან სმს-ებით ვსაუბრობდით. მაგრამ წვიმასავით გადაიარა ამანაც. სამაგიეროდ წვიმა დარჩა.

რად მინდოდა ახლა ამაზე რომ წამოვიწყე საუბარი...

არადა წვიმს...

სული ამიწანწალდა

დღეს აეროპორტში ნათესავს დავხვდი. რეისმა 1 საათით დაიგვიანა. მაგრამ სულაც არ გავბრაზებულვარ. ისე კარგად ვიგრძნი თავი რომ ლოდინის დამტანჯველი ფაკტორი უმალ გამოირიცხა. ყველაფერი კი იმ განწყობამ განაპირობა რაც იქ სუფევდა. არა, განსაკუთრებული არაფერი. უბრალოდ ჩემი ძველი, აქეთ-იქეთ ხეტიალში გატარებული, მუდამ ჩანთა ჩალაგებული და გასამგზავრებლად გამზადებული განწყობა გამახსენდა. იმასაც თუ გავიხსენებთ რომ მშვილდოსანი ვარ, რაც წესით და რიგით გამორიცხავს ყოველგვარ დიდხნიან ჯდომას, დგომას და ყოფნას ერთი და იგივე გარემოში. გასაგები გახდება ჩემი დაუდგომელი და მუდამ სამოგზაუროდ შემართული ნატურის წარმომავლობა. მითუმეტეს თვალსაჩინო წარმომადგენელი ჩემებრ მშვილდოსანთა სახლიდან, უკვე კარგა ხანია ცას გამოეკერა და დაცვაც დაღალა მის დევნაში. თუმცა ხულ არ მიკვირს მისი. როცა შანსი გაქვს, თან ასეთი რატომაც არა?!.
ვიჯექი დარბაზში და მივხვდი რომ მომნატრებია ყოველივე ეს :გამცილებლები, ოპერატორის ხმა, რომელიც ჩასასხდომად გვეძახის. გასიებული ჩანთის თრევა და იმაზე ფიქრი - "ყველაფერი ჩავდე თუ არა?!" მერე უცებ რო დაგივლის ცივი ოფლი -"აუ საფულე?პასპორტი?" მერე გულის ჯიბეს რომ მიაფრინდები და გაგაციებს ტანში - "აქ არა???" და მერე რომ აღმოჩნდება რომ მეორე ჯიბეში გაქვს და შვების ამოსუნთქვაააა..fuuuuu....

თოვლის ბაბუს ფოტო არქივი

როგორც უკვე ვთქვი. წელს თოვლის პაპის ამპლუაში წავრსდექი. შეიძლება ითქვას რომ დებიუტი მქონდა.
პატარამ ჯერ წამოიტირა, მაგრამ სათამაშოების სიმრავლემ ეგრევე მოულბო გული და პირველმა გაბდა პაპას მუხლებზე დაჯდომა. მერე უფროსმაც მიბაძა და აჭიკჭიკდნენ გვრიტები.
დღეს ფოტოები გამომიგზავნეს და მაგრად ვიცინე. მერე კი დავსევდიანდი.. რატო არ მოდიოდნენ ჩემს დროს ასეთი ფსევდო თოვლის ბაბუები მაინც...

არაუშავს. მოვაგვარებთ ;)

მოვიდა დიდი კატაც

გილოცავთ უკვე მობრძანებულ, დაბრძანებულ და ნაბახუსევ ახალ წელს. ხო, შობასაც რათქმაუნდა. არ დავიწყებ იმის მოყოლას თუ როგორ შევხვდი ახალ წელს. იმიტომ რომ განსაკუთრებული არც არაფერი ყოფილა, თუ არ ჩავთვლით თავად საახალწლო განწყობას, რომელიც ყოველთვის მაფრთიანებს. სანტა არ მოსულა. სამაგიეროდ მე ვიყავი სანტა და ძმაკაცის ბავშვებს დიიდი მუცლით, სათვალეებით, ქათქათა წვერით და აუარება საჩუქრით ვეწვიე. ისე საგულდაგულოდ ვიყავი გამოწყობილი და ხმაც ისე შევიცვალე რომ ძმაკაცმა ყოველი შემთხვევისთვის  მკითხა "დათო, შენ ხომ ხარო." ლექსებიც ვთქვი, საჩუქრებიც დავარიგე, გაკვირვებულ-გახარებული ბავშვბიც გავართე და საკუთარ ლაპლანდიაში საკუთარი, უფრო სწორედ მამაჩემის წითელი მარხილით წამოვედი.