მდაა ლოგიკაა

დღეს ვარდის თაიგულზე ჩამოვარდა საუბარი. კერძოდ იმის შესახებ თუ “რა რომანტიულია ვარდების თაიგული”, მე ვთქვი რომ ძალიან შაბლონურია. რაზედაც არარომანტიულობაში დამდეს ბრალი.

მამაკაცებს ხშირად გვდებენ ბრალს ნაკლებად რომანტიულობაში ან ამ გრძნობის საერთოდ არარსებობაში. ხშირად მოგვისმენია რომთქვენ ამას რას გაიგებთ. ეგ კაცისთვის უცხოა და ასე შემდეგ. მართალი გითხრათ ბევრი რამ მართლაც უცხოა და უმეტეს შემთხვევაში ეგ სასიხარულოცაა. ამის ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს. 

დავუბრუნდეთ რომანტიულობას. ერთი უბრალო ფაქტი მინდა გავიხსენო. ფაქტი, რომელიც ყველა ჩვენთაგანის ცხოვრებაში ძალზედ ხშირად ხდება. 

მაგალითად - რეკავს ტელეფონი და ძლაკაცი გიყვება რომ გაიცნო გოგო. და რა ხდება მერე? კიტხვაზე “ვაა, მართლა? ვინ არის?”- ძმაკაცი გიყვება რომ გოგოს ქვია მარი, ლამაზი თაფლისფერი თვალები აქვს, გრძელი წაბლისფერი თმა, საიცარი ღიმილი და ასე შემდეგ. 

რა ხდება ქალებთან? - რეკავს ტელეფონი და მას შემდეგ რაც დაქალი გაიგებს რომ მისმა დაქალმა გაიცნო ვიღაც ბიჭი, იწყება ანკეტირება: ვინ არის? სად მუშაობს? რა მანქანა ყავს? რამდენი აქვს ხელფასი… ხო გეთანხმებით ეს ძალიან რომანტიულია. ძალიან რომანტიულია როცა შეხვედრაზე გასულს გეუბნებიან რომ ეგ ჯემპრე მაგ შარვალთან არ მიდის, სამაგიეროდ საღამოს ძალიან უხდება ნანუკას ქმრის მიერ ნაჩუნი ბეჭედი, მეზობელი ანას წამხდარი სახელი და ფასდაკლება ბენეტონში. არადა ეს ყველაფერი ისე უნდა მოისმინო თითქოს მასზე უფრო მეტად გაინტერესებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში თქვენ ვერ იქნებით კარგი თანამოსაუბრე. თუ ოდნავ ლუდუს სიყვარულს შეგამჩნევენ - ლოთა!? სიგარეტის კვამლში რომ ამოგახრჩობენ, ეგ სტილია. პიცერიაში პიცის კალორიულობას და ინგრედიენტებს გაკვლევიებენ, ხინკალს კი კაი გემო აქვს. საკმაოდ სერიოზულად მიჩნდება კითხხა. რა არის რომანტიული? და რას ნიშნავს რომანტიული? 

არა, რაც არ უნდა მიმტკიცონ კაცი ხარ და ვერ მიხვდებიო მაინც რატო ლოცავენ ერთმანეთს სადღეგრძელოებში და რატო უსურვებენ ქალურ ბედნიერებას? არ ვიცოდი ბედნიერებას სქესიც თუ ქონდა. 

თუმცა რო კითხავ ეგ რას ნიშნავსო ვერც ერთი ქალი ვერ გიპასუხებს. ქალური უჟანგავი ლოგიკაა. 

საინტერესოა ასეთი ინტუიციისა და ლოგიკის პატრონები ამდენი კითხვებით რატო მოგვმართავენ? თან ისეთი დიდი თვალებით. როგორ შეიძლება შენ ეგ სიმღერა არ მოგწონდეს, ეს ხომ შენი სპეციალობაა!? უკაცრავად სპეციალობა არ ნიშნავს იმას რომ ყველაფერი უნდა გიყვარდეს რაც მასთანაა დაკავშირებული. (ელემენტარულად პროქტოლოგის და უროლოგის მაგალითიდან რომ ვიმსჯელოთ) მაგრამ არა, რაკი თქვა ეს ასეა. შეეკამათები? შენ არ გესმის მისი და ყვითელი ბილეთიც მზად გაქვს… არა ხარ რომანტიული არაა… ვერ ვხვდებით რატო ნიშნავს მათი არა - კის. კი - ალბათს და არასროს - ცოტა მაცადეს?

მდაა… ლოგიკაა

საკურას ფოთლები

გარეთ ისევ წვიმს. ჩაიდანი დავადგი. მერე აღმოვაჩინე რომ ფერი არ მქონდა და დილის მერე დარჩენილ "პაკეტს" წვენი გავადინე. ტოსტერში რაღაც ბუტერბროდის მსგავსი გავაკეთე და გადმოქაჩულ ანიმეს ჩავუჯექი. მდაა. ასეთი სევდიანიანიმე ჯერ არ მინახავს. არც ასეთი ლამაზი ნახატებით. ყოჩაღ. ველოდი ორთაბრძოლებს და ფანტაზიას არადა შემრჩა სევდიანი ნოველა არაჩვეულებრივად ლამაზი ანიმაციით. "5 სანტიმეტრი წამში" ასე ქვია ფილმს, ეს საკურას, ანუ ერთ ერთი ხის ყვავილის სახელია და სწორედ ამ ყვავილის ფოთოლი ფარფატით მოფრინავს 5 სანტიმეტრს წამში. ისე არ მინახავს, მაგრამ ანიმე ძალიან ლამაზია. ისეთი ლამაზი რო უხმოდაც იყურება :) თუმცა ხმით სულ სხვა ისტორიაა. ერთი სიტყვით ჩაი გამიცივდა.
ფილმი ბავშვულ, ლამაზ, საკურას ფოთლებივით ლამაზ სიყვარულზეა. ბავშვურ ილუზიებზე. სუფთა გულებზე და... პირქუშ, ნაცრისფერ, ცივ და უსახო რეალობაზე...
ხოო.კიდე ერთხელ ვიმეორებ რომ ასეთ სევდას ანიმეში არ ველოდი. თან კიდე კარგი რომ ნახატია. ოპერატორი ასე ვერ იმუშავებდა
ცოტათი დამგრუზა. ჩემი სკოლა გამახსენდა. დადაღული ოცნებები.
თქვენ გახსოვთ თქვენი ოცნებები?

ვირტულაური ბედნიერების ნამცეცი

რამოდენიმე დღის წინ facebook-ში ვირტუალური აკვარიუმუ გავხსენი. ისიც მეგობრის რჩევით. ყიდულობ თევზებს, ზრდი, აჭმევ, აკვარიუმს ალამაზებ და ერთი სიტყვით ზრუნავ. სიმართლე გითხრათ დღემდე ვერ ვხვდები რატო გავაკეთე ეს. მითუმეტეს რომ ნამდვილი აკვარიუმი პაწაწკუნა თევზებით რამოდენიმე მეტრში მიდგას. მაგრამ არა. აქაც გავაკეთე. სასაცილო მაგრამ უსულო თევზებით მოვიხიბლე. კიდე ბევრი გასართობია. რაღაც ფერმა. მოსავალი მოგყავს. კიდე მაფიაა და ვიღაცეებს უსწორდები. კიდევ გამოიგონებენ რამეს. ეგ არ გაუჭირდებათ და მეც შევძვრები, დავათვალიერებ. დავიმატებ და "საქმეს " გავიჩენ. არადა რა სისულელეა... ალბათ იმიტომ რომ ვიცით აქ არავინაა სულიერი და მოულიდნელი მოქმედებებისგან დაზღვეულები ვართ. ნამდვილი ურთიერთობის ვირტუალური შემცვლელი. მაგრამ დროთა განმავლობაში ეს ჩვეულ მოვლენად იქცევა და ყოველდღიური რუტინის ერთ-ერთი შემადგენელი და ლამის აუცილებელი ნიუანსი გახდება. ეს კი ჩვეულებრივი ნაცრისფერი დღის კიდე ერთი ნაწილი გახდება. დღის რომელიც ძალიან სევდიანი იქნება და ეს სევდა გადაედება ყველაფერს. წიგნებს, რომლებიც სასტუმალთან იმტვერება. ჭიქას გაციებული ჩაით. კედელზე მიკრულ, თოვლში მოკოტრიალე მომღიმარი მეგობრების ფოტოებს და როცა დილით, ნელთბილი წყლით ჩამოვიბანთ გაურკვეველ სიზმარს და აბაზანის სარკეში საკუთარ თავს ჩავაკვირდებით შევამჩნევთ რომ გავხუნდით. რომ არ კმარა ვირტუალური ბედნიერება. ვერ ძღები მისით. ეჰ ჯობია წავიდე და ჩემს ცოცხალ თევზებს ვაჭამო სამან კიდე რამე დავწერე და სანამ იმათმა მაგინეს...

სოიოს კვერცხი.

რატო ხატია კვერცხი? ამზე ცოტათი ქვემოდ ვისაუბრებ.თან აუცილებლად...
დღეს მანდილოსნებისგან საკმაოდ ბევრი მოსაზრება მოვისმინე იმის თაობაზე თუ როგორი უნდა იყოს კაცი, როგორები არ უნდა ვიყოთ და ათასი ისეთი ნიუანსი, აი დაახლოებით ონლაინ თამაშებში რო აწყობ ხოლმე პერსონაჟს... რას იზამ, ყველა ადამიანს თავისი მოსაზრება აქვს. მაგრამ ამ თემამ... "ასეთები არ უნდა იყვეთ, აი ისეთები...ასე რო გააკეთოთ... ჩვენ ხომ მანდილოსნები ვართ..." და აი ამ ბოლო ფრაზამ ერთი საკმაოდ საინტერესო შემთხვევა ამომიტივტივა მოგონებიდან.
არც თუ ისე შორეული ზაფხულის ერთი მშვენიერი საღამო იყო. მეგობრებთან ერთად მოვდიოდით სარფიდან. კუჭმა ხინკლის ნოსტალგიაზე დაყრდნობით მშვენიერი იდეა მოგვაწოდა და სახინკლისაკენ გავეშურეთ. ერთმა თქვა "აუ,მოდი ჩემს მეგობრებს დავურეკავ. თბილისელი ორი გოგოა ჩამოსული.მაგარი ჯიგარი ბავშვები არიან და ძალიან მიხარია მათთან ურთიერთობაო" რატო მეთქი." მაგას რო გაგაცნობ მიხვდებიო".
დათქმულ ადგილზე დათქმულ დროს შევიკირიბეთ."ჯიგარი" ნაცნობებიც მოვიდნენ. მშვენიერი, ლამაზი გოგონები. გაცნობის ჩვეული რეტუალის შემდეგ ხინკალს ოდა აღვუვლინეთ და ცოტათი თვალში რომ გამოვიხედეთ დიალოგის სურვილი გაგვიღვივდა. კიდე ერთხელ დავსძენ რომ გოგონები მართლაც ლამაზები იყვნენ. კარგი მოსაუბრე და მხიარული ხალხი ერთი სიტყვით... რაღაც რაღაცებიის შემდეგ დავიწყეთ ოხუნჯობა. მეგობარი მეუბნება "ბიჯო, აი ოფიციანტი რა პიდარასტიაო. ისე რასტიმ რა დააშავა ორივე ერთად არ უნდა ვთქვათო. პი და რასტი ხო ორი ადამიანიაო.ეგ პია მაგარი ცუდი თორე რასტი კაი ტიპიაო.." მხარი ავუბით. ხო საერთოდ პი რასაც ერთვის ყველაფერს აფუჭებსთქო. პიდ-ბული... არადა ბული მაგარი ძაღლია. პი-რატი, არადა კანონმორჩილი მოქალაქეა რატი. პი-პეტკა.ეგეც კაი მასტია ეგ პი რო არ უფუჭებდესო... ნუ ერთი სიტყვით ვითომ ვოხუნჯობთ. მაგრამ ამ გოგონების ზედმეტად დაკვირვებულმა მზერამ გამაოცა. ბოლოს ერთმა ვერ მოითმინა და.. "ვაიი. მართლა ასეა? გიგი ნახეე?" მიუბრუნდა მეორეს. მეორემაც გაიკვირვა ასე ყოფილაო...( არადა არ ხუმრობდნენ ) მერე ვკითხეთ პი-ზე ასეა და მოდი შენ ფო-ზე დაწყებული ნებისმიერი სიტყვა გვითხარი და გაგიშიფრავთო.10 წუთი იწვალეს.ვერაფერი... ხინკალი შევთავაზე დაისვენე , ჭამე მეთქი. არაო მე ვმარხულობო.. სიგარეტს რო უქიშინებ მეთქი... (ღიმილი იყო არგუმენტი) მერე ერთმა უთხრა გოგოებო ეგსპეციალურად სოიოს სიგარეტები გამოვიდა პოპულშიო..გადაირივნენე არ გვინახავსო..ეგ რაა მეორე ბიჭი ეუბნება.აქაც ააქვთ სოიოს ხინკალიო.ეგ როგორიაო. რა როგორიო ღორს აჭმევენ სოიოს და მერე ის ღორიჩ სამარხო ხდებაო..აი კატლეტებს აბა როგორ აკეთებენო-ეგ არისო... ვაა მართლაო?- ხოო დავეთანხმეთ.თან ვგრძნობ რომ ეს უკვე კი არ მახალისებს.პირიქით, მძაბავს.
ასეა რძის ამბავიც.ძროხას აჭმევენ სოიოს და ისიც მერე იწველებაო... დედაოო გადაირივნენ და თვალები შუბლზე აუვიდათ. მგონი გაუხარდათ კიდეც საუკუნოვან საიდუმლოს ფარდა რომ ავხადეთ.მაგრამ ვცდებოდი. ეგ ჯერ ყვავილები იყო.
სოიოს კვერცხიც არისო. ახლა ეგ როგორო. რა როგორო..იყიდება კიდევაც პლეხანოვზე სუპერმარკეტშიო ვუთხარით. უძაანესი რამაა. მარა უნდა შეარჩიო.სპეციალური მამლები დებენო... ვაა მართლა და რომ მივალ რა ვუთხრაო (მამალი გავატარეთ-იცოდნენ უკვე თავიდანვე რომ მამალი დებს კვერცხს) რო მიხვალ უთხარი სოიოს კვერცხი გვინდა ოღონდ მამალიო.დედალი არ ვარგა... ეე ეგ როგორ მივხვდე მამალია თუ დედალიო. (ერთმა მეგობარმა ვეღარ მოითმინა-ამდენი ერუდიცია ერთად ვეღარ აიტანა და უპასუხა) როგორ და თუ დააკვირდებით ორი ცალი რო კიდია,ერთი ყოველთვის უფრო ჩამოგრძელებულიაო. აი სწორედ ის არის მამალიო... პაუზა ჩამოვარდა.რმოდენიმე წამის მერე კი ერთმა გახარებულმა იყვირა ( ასე ვესპუჩს არ გახარებია მგონი) არც ვამატებ და არც ვაკლებ.... შეძახილი ასეთი იყო...." ვაიმე ნაათ. მართლა მასეა. არ დაკვირვებულხააარ...მასეა მასეეე..მამალია"
ნუ რა გითხრათ. მე სუფრის ქვეშ ვიყავი. მეორე კუპიდან ხავილი ისმოდა. ვინც მამალი კვერცხი დაუხასიათა მას სახე გაეყინა...ესენი კი ბედნიერები იყვნენ და ალბათ პლეხანოვზე,იმ მაღაზიაში გასვლის სურვილი უხიცინებდათ... არადა ორთავე მართლაც ლამაზი გოგო იყო... ეჰ. და რაო რას ამბობდით?! როგორები არ უდა ვიყოთ ჩვენ??

ნუუუუ რას იზამ...

რამოდენიმე დღის წინ ძმაკაცი მეწვია. პიცა მინდაო. ახლად გახსნილ პიცერიას ვეწვიეთ. შევუკვეთეთ. სხვათაშორის მენიუში არჩვეულებრივი ჩამონათვალი იყო.ის კი რაც მაგიდაზე დაგვიდეს ჩვეულებრივი პიცა აღმოჩნდა.მერე სხვა ბარში შევედით. იქ პიცა უკეთესი იყო მაგრამ კიდე უფრო უკეთესიც ხომ შეიძლებაო ვთქვით და კიდე სხვაგან წავედით. მართალია ახალი პიცის დაგემოვნების ძალი აღარ გვქონდა მაგრამ მენიუს მაინც გადავხედეთ. აქაც მენიუს მიხედვით უგემრიელესი უნდა ყოფილიყო. გადავწვიტე დამეთვალიერებია ინეტი პიცის ძიებაში. დავათვალიერე და... მომშივდა... ვნახოთ თქვენზე როგორ იმოქმედებს ეს :)

ზემჩუჟინა და წვიმა

ბათუმში ისევ გაწვიმდა. დღეს მეგობარს ვესაუბრე. რღაცეები გავიხსენეთ და ამ ტალღას აყოლილი ახლა სოჭი, სასტუმრო “ზემჩუჟინა” ( ხო და არანაირი მარგალიტი “ზემჩუჟინა” და მორჩა ) ზამთარში ვიყავით ჩასულები. მხიარულთა და საზრიანთა კლუბების შესარჩევ შეკრებაზე. თუ არ ვცდები იმ წელს მოვხვდით “ვიშკაში”, ანუ უმაღლეს ლიგაში ( ჰააა? როგორ ჟღერს? ). სასტუმრო სავსე იყო გუნდებით და ამ გუნდების თაყვანისმცემელი და გულშემატკივარი გოგონებით. ნუ რაც იქ ხდებოდა იმის მოყოლას არ დავიწყებ. მერე ნერვები მომეშლება აქაურობაზე და დეპრესია დამეწყება J

მშვენიერი სასტუმროა. დავბინავდით, დავლაგდით და დაზვერვაზე წავედით. ეჰ, შვედური სუფრა მაგარი რამაა, ისეც და ისეც. ათასი თვალხატულა გოგო უშუალო და თბილი ღიმილით. სწორედ ამ მომენტზე მინდა გავამახვილო ყურადღება.

მოგეხსენებათ ალბათ. “ქართველო სადაც ჩადის იქ ყველა ქალი მასზე ოცნებობს”. ამ მოსაზრების საპირისპიროს დამტკიცებას ნამდვილად არ ვაპირებ. პირადი გამოცდილაბიდან გამომდინარე. სადაც ჩავედით ყველგან სასურველი სტუმრები ვიყავით. ( ალბათ  ნორმალური ზრდილობიანი ქცევის და მანდილოსნების მიმართ ცოტათი უფრო მეტად გამოხატული ნაზი გრძნობების გამო ) მაგრამ მინდა ვისაუბრო იმის თაობაზე თუ როგორ ვერ ავუღეთ ალღო თავიდან იქაურ ქალთა სითამამეს.

ბევრი რომ არ შეგაწუხოთ თავი იქური ყოფის აღწერით. გადავალ პირდაპირ თემაზე. ანუ პუნქტი პირველი. გაცნობა დისკოთეკაზე. როგორც ტიპიუმა ქართველმა მამრმა შაბლონური ტექნიკით. (ანუ ეფექტურად მისვლა, გაცნობა, დამეგობრება) უნდა “მემუშავა”. ნუ ქართულ დისკოთეკას შევეშვათ, ეგ სულ სხვა ფენომენია. ხოდა საღამო დაიწყო. ბართან ვზივარ და ვათვალიერებ, ვაკვირდები. ძნელია არჩევა და მაგიტომ. ამოვირჩიე, ის იყო გადავწყვიტე მივსულიყავი, თავი გამეცნო, ერთი ორი ქართული ხუმრობა, ჩამოჯდომა და მერე საქმე გვიჩვენებსო როგორც იტყვიან. ანუ აფრები ავუშვი მაგრამ სად მიდიხარ ( არა არ მიმასწრეს) ეს ჩემი “ობიექტი” ადგა, ეფექტური მიხვრა მოხვრით განვლო ჩემამდე დინსტანცია და დამადგა თავზე. წვენის საწრუპავი ჩხირი პირში შემრჩა. მომიახლოვდა ( ხმაური იყო და მაგიტო) ძალიან ახლოს ყურთან მითხრა: “გამარჯობა, მე ქსიუშა ვარ. მთელი საღამოა გიყურებ და გადავწყვიტე გამეცანი. გინდა რაიმეზე დაგპატიჟებ?!”. არასდროს არ დავბნეულვარ ასე. ეს იგივეა ჭადრაკში სვლას რომ აპირებ, ფიგურას ასწევ და დაფას გამოგაცლიან. ასეთი მოულოდნლი შემოტევით დაბნეული რაღაც ვუბლუყუნე , ქსიუშამ კიდე კაი ჩათვალა რომ თანხმობა განვაცხადე და ჩამომიჯდა. ეს პირველი შემთხვევა იყო როცა ქართველმა აღმოვაჩინე რომ გოგოს თურმე აი ასე შეუძლია მოვიდეს და “მოგხსნას”. ცოტა არ იყოს არ მესიამოვნა. როგორც არ უნდა ატრიალო მიჩვეული ხარ რომ ქალის გულის მოსაგებად უნდა იბრძოლო. აქ კი პირიქით მე კინაღამ დავიფასე თავი ( ვიღაცას ხომ უნდა ექნა ეს?) სწორედ ასე წვიმდა სოჭში.

იმ საღამოსაც ასე წვიმდა როცა ერთმა ჩვენიანმა ( რომელმაც რუსული შეიძლება ითქვას საერთოდ არ იცოდა) დახმარება გვთხოვა. რათქმაუნდა დავეხმარეთ. ფრაზებს ვაზუთხინებდით. მაგრამ საშინელება გამოდიოდა. ბოლოს ერთმა უთხრა ამირან, ამდენი მაინც არ დაგჭირდება. ცოტა წაიღადავე “დევუშკა დარაგაია ია სტოლბა ტი სტოლბა დავაი ზამეკანიაო” უთხარი და მერე მიხვდები. თუ გაგინათა სახეში უარზეა და თუ არადა მაგასაც მიგახვედრებს რამენაირადო. 10 წუთი ეს ფრაზა ვამეორბინეთ ( ჩვენ კი ვსკდებოდით სიცილში ამ იდიოტური ფრაზის გამო მაგრამ რას იზამ, სხვა ვერ აიტანა ტვინმა J ) დაიზუთხა და წავიდა. ლოდინი მცირე ხნიანი იყო. როგორც ერთმა ჩვენთაგანმა გვითხრა: ჩვენს გულთამპყრობელს დაზუთხული ფრაზა მხოლოდ ბარამდე მიჰყოლია. რჩეულს მიადგა და განუმეორებელი ჰოლივუდური ღიმილით და ბარეტონით უთქვამს. "პრივეტ დევუშკა - ია სტოლბა…". " ნუ ი დურაკ" ყოფილა პასუხი… მაშინაც წვიმდა სოჭში

მაშინაც წვიმდა როცა მორვაგზალში ასფალტს ფრჩხილებით ვკაწრავდით. არცერთს არ გვინდოდა უშუქო ბათუმში დაბრუნება (1999 წელი იყო). გვძულდა “სვეტლოვი” და გვიყვარდა “კომეტა” რომელმაც სოჭში ჩაგვიყვანა. ვნაღვლიანობდით და ვმღეროდით

“სვეტლოვმა ჩამოიარა,

კომეტა დახვდა შიანაო

სოჩაში მეც წამიყვანე,

ზემჩუჟინაში მინდაო…”

სად ვართ?

დღეს ძალიან ადრე გავიღვიძე, გავიქეცი სამსახურში. ვიფაციფუცე, ბანკომატიდან ფული გამოვიტანე და მეორე ბანკში შევიტანე. მეგობრებმა გამომიარეს, გავისეირნეთ. მერე ისევ სამსახურში დავბრუნდი. რაღაცეებზე ვიკამათეთ. ვიღაცას რაღაცეები ვუმკიცეთ. გავედით ბარში, ყავა დავლიეთ. რაღაც ამბავი განვიხილეთ. მოსაზრებები გამოვთქვით ის გავამართლეთ, ეს დავტუქსეთ. იმაზეც ვისაუბრეთ ქვეყანას რა უჭირს და როგორ რა უნდა იყოს. დავშორდით. სახლისკენ მაღაზიაში ძეხვი და პური ვიყიდე. ჩაი დავლიე. ინტერნეტში შევძვერი. ვწერე. სხვისი ნაწერებიც ვიკითხე. ვიკონტაქტე. ახალი ნაცნობები გავიჩინე. ვიღაცამ დარდები გამიმხილა -გამანდო. შეყვარებულს დაშორდა თურმე. ვიღაცამ მანქანა შემომთავაზა - ხომ არ იყიდიო. სადღაც შევძვერი. რუსეთი გაზს კეტავსო. ამერიკა ერაყს ემუქრებაო. თურქეთი წყალს მიაქვსო. ღორის გრიპიო. აპარატურა იაფადო. ჩემი ფოტო შემიფასეო და ბოლოს ამ ფოტოს წავაწყდი....
რა უმნიშვნელოები ვართ ზემოდან. ჩვენი "ვითომ" პრობლემებით. ალბათ ისევე გამოვიყურებით ბიოლოგიის გაკვეთილზე, როგორც მიკროსკოპში მოფუსფუსე უჯრედები....
სად ვართ საერთოდ? რატო ვიქმნით პრობლემებს? და ესეც ხომ სასაცილოა. მე რომ ვზივარ ახლა და ამოდენა კოსმიურ მაშტაბებზე ვფილოსოფოსობ ჩემი ოთახიდან? :)

მზე პირს იბანსო

მზე პირს იბანსო ასე ამბობენ ხოლმე როცა მზეც არის და წვიმაც. რა გითხრათ? დღეს მზემ პირი დაიბანა მეთქი? არაა. ასე რომ ვთქვა გამოვა რომ მზე კაარგა გვარიანად გათხაპნილი და დასაბანი ყოფილა. როგორი ამინდი იყო და ახლავე გეტყვით. აი კომპს რომ პროგრამა აერევა და ჭედავს. დაახლოებით ასეთი. სამსახურში ქოლგით წავედი (კიდევ კარგი)ისეთი თავსხმა წამოვიდა ქოლგის ტარი ორივე ხელით რომ არ მჭეროდა  სულ "ბარაბნის თეფშივით" თავში მირტყამდა ქოლგას. გავიარე 10 მეტრი და გადაიღო, ვითომ არც ყოფილაო. სამაგიეროდ გვერდით დაახლოებით 20 მეტრში ისე თავდავიწყებით წვიმდა რომ სახლიდან ვუყურებდი მეგონა ამ ყველაფერს, წვიმამ ჩამიარა.. მერე მოიოძებნა და ისევ დაუშვა. ასე ხეტიალობდა წვიმის ღრუბელი ქალაქში გზააბნეული მგზავრივით. ბოლოს დაიღალა და მთელს ქალქას გადააწვა. არადა ალაგ ალაგ კიკაბიძის ზამბახისფერი ზეცა მოსჩანდა. მოკლედ ამიზეზებული ბავშვივით ტიროდა და უზნეობდა.
ახლაც დაუშვა. ბავშვს ვიცი რითაც აწყნარებენ... მაგრამ ამას რა ვუყოთ? რით ვერ დაიბანა?! სტამბულში ისეთი "დაიბანა" რომ ახლაც ზღვაში ეძებენ ავტობუსებს... ჩვენ ეს არ გვემუქრება. დიდი დიდი აქეთ ამოვიდეს ზღვა :D
არაა, ასე იჭირვეულოს ჯობია ვიდრე გაცოფდეს...

გიორგი კეკელიძე

ის ალბათ მე-7 კლასში იყო როცა პატარა წიგნის მაგვარი ბროშურა შევუკარით სტამბაში და ძალზედ მოკრძალებული ტირაჟით დავბეჭდეთ. ამ ბიჭის ნიჭით მოხიბლულები გვიხაროდა რომ ის ჩვენს გვერდით იყო და ღაღაცით დახმარება შეგვეძლო. თუმცა კარგა ხანია დაფრთიანდა და თავისი სიმაღლეების დასაპყრობათ სულ ზემოთ მიიწევს, მაინც რატომღაც ის მორიდებული,მომღიმარი ბიჭუნა მახსენდება რომლის პირველ მოკრძალებულ წიგნს მოკრძალებული ნახატები დავურთე. დღეს ინეტში მის ლექსებს წავაწყდი და მოგონებები გამიღვივდა...

ფესტოსის დისკო

A

აჰა, აღსრულდა –
ჩემი კბილიდან თქვენს კბილებზე ენის თოკით ბრმა სიტყვები მოირწევიან,
ხვალ შუბის ტარზე მზის წასმისას,
ფილტვის ხრამები სუნთქვით გასცემენ მათ საშინელ, დიდებულ სიკვდილს.
შეისხით ფრთები ამბის სმენად,
ვისაც ფრთები გაქვთ
და ნუ გაშინებთ, რომ მზე თითქმის საღამოვდება.
გატეხეთ ღამე –
გამოიღეთ მთვარის ქილა
და გატეხეთ ქილა – მოისვარეთ თეთრი მურაბით,
რომ სიზმრები კანზე გასხდნენ ჭიანჭველებად
და აღარასდროს გაახსენდეთ ფერადი სახლი.
ანუ იფხიზლეთ,
ანუ ფრთები შეისხით სმენად –
ენის თოკზე ბრმა სიტყვები ხმას აცეცებენ
და უფსკრულების შესაჭმელად ემზადებიან.

B

სანამ ისმენდეთ, იგალობეთ ფესტოსის დისკოს ორი მცირე საგალობელი
ია-ჭაბუკნო,
დაფარული ტაძრის ამბავი მოგვითხრეთ,
დედათქვენის საშვილოს ამბავი,
რადგან დედათქვენი მუცლითმეზღაპრეა
და როცა დაიბადეთ,
პირიდან ოქროს წყალი წაგცდათ
და მერე იტირეთ.
ქვეყნის სიმაღლისანო,
სიცოცხლის ძალნო,
მარადმავალნო ანგელოზნო,
მოდით ხელახლა ააშენეთ თქვენი ქალაქი,
ოჯახის ფუძის განწმენდელნო
და შენ დედაო,
მოდგმის ნანინავ,
რომელმაც შობე ხუთი ვაჟი
და თმების ნაცვლად მუზარადი გამოაყოლე,
და ძვლების ნაცვლად ხმლების კონა გამოაყოლე
და ქარქაში გარღვეული გამოაყოლე.
მრავლისმნახველო ნანაღმერთო,
ხანგრძელ ჰყავ შენივ ტაძარი,
ნუ დაამადლი კანდელში ზღაპრებს
და სარკმელი შენივ ვაჟებისთვის
ღია დატოვე.
დაიფარე ჩვენი მიწა,
ჩვენო მჭედელო,
ჩვენო მჭედელო
აადუღე ახალი წყალი.

C

რიუოკვანის უღრან სახლში ისე ბნელოდა,
რომ შემეშინდა და უმალვე დავხუჭე თვალი _
გამოვიქეცი იმ საშინელ, უთქმელ ჩეროდან,
ხახვის ნაფცქვენი დაგიყრიათ და არ ვიწვალე.
თუმცა ამინდი არ მინდობდა - ერთხელ, როცა შემეჭიდა,
ქარი გამომდო, დავეცი, ჩვილმა ქვებმა ხერხემალი გადაიტყავეს
და მუხლზე, როგორც ნანიშნევი, სისხლი დამაჩნდა.
თუმცა სტომაქიც არ მინდობდა და ყველა სიტყვა
თქვენთვის აბგაში შენახული, გზაზე შევჭამე,
მერე ხახვის ნაფცქვენებიც მივაყოლე და
ნიშნავს, რომ გზებიც უნებლიედ შემომეჭამა.

რადგან მამა ვარ,
სხვა რა შარაა,
ისევ ხორცი უნდა მოვიქნა:

-არაფერია მზეზე მეტი
და მზეზე ცოტა,
შეისხით ფრთები
და მიწაში ფრთები გაიდგით.

ძლისპირი ზღაპრით და უზღაპროდ\


                             მე თვალით ქორი,

კბილით ბროლი,

ბაგით ცეცხლი,

ტანით სარო,

მუხლით მგელი

ანუ

მუცლითმეზღაპრე.

და სხვა ბევრი სიცრუეც ვთქვი –

კალოსავით გავლეწე მტერი

და აბჯრის ძნები მხარზე გავიდე..

მტვერი არაა იმის მეტი

რაც ქარს შემორჩა,

მტრის სხვა მტვერი ბზედ მოვხვეტე,

თხებს დავუყარე –

ცად კი მზე მოკვდა,

მზე იხრწნება

და 

ღრუბლის იაფ სუდარიდან ელვად მოჟონავს,

მკვდარი მზის სუნი ცის ციცაბო კედელს ჩამოყვა.

განრისხდა ღმერთი და ჩამომძახა –

კაცი ხარ და პირსა მიქცევ,

კაცი ხარ და ფეხმძიმე,

აიღე დანა და გაიპე მუცელი.

გავიპე მუცელი

ანუ

მე თვალით ბატი,

კბილით ჩვილი,

ბაგით ნაცარი,

ტანით ვაზი,

მუხლით ბოცვერი.

ისევ "ის სიმღერა" ანუ შემოდგომა მოვიდაა..

არადა ეს თემა 2 წლის წინ დავამთავრე მეგონა. თურმე კარუსელივითაა. ისევ და ისევ მოდის, მიდის და ისევ მოდის.

ზაფხული მიილია, გაქრა, ახლა ის მხოლოდ მოგონებებს შემორჩა, მოგონებებს და შენობის ფასადებზე მიტყეპებული აფიშების ნაგლეჯებს სხვადასხვა თვის სხვადასხვა რიცხვში სხვადასხვა მომღერლის კონცერტზე რო გვიწვევდნენ სხვადასხვა ბარში.ხოო, საკმაოდ კარგი ზაფხული იყო. ამინდმა მართლაც შეგვიწყო ხელი. სტუმრების ნაკლებობითაც ვერ დავიჩივლებთ, ვერც კარგი კონცერტებითა და ვერც ფოიერვერკების სიმცირით. დაიწყო შემოდგომა. წელიწადის დრო რომელსაც ასე აქებენ და აღმერთებენ რომანტიკოსები მაგრამ... არა, წელიწადის ამ მონაკვეთის ავ-კარგიანობაზე, მოსავლიანობაზე, ან ჭარბ ნალექიანობზე როდი ვსაუბრობ. უბრალოდ იმის თაობაზე რომ ის ხალისი და საინტერესო ღონისძიებების „კორიანტელიც" ზაფხულს თან გაყვა.
ბათუმში შემოდგომა მოვიდა...

ახლა დაიწყება წვიმები, დაცარიელებულ ბულვარში მოსეირნე წყვილების გაუთავებელი ფიქრი იმის თაობაზე თუ რომელ თავისუფალ სკამზე დაჯდნენ, და რიგითი, ბათუმელი ახალგაზრდა ადამიანისთვის ძალიან კარგად ნაცნობი, უკვე მობეზრებული რიტორიკული კითხვა „რა ვქნათ დღეს?!".დამეთანხმებით ალბათ ეს კითხვა არაერთგზის დაგვისვამს მეგობრებისთვისაც და საკუთარი თავისთვისაც. კი ბატონო, ამ „კითხვის ნიშნის სიმძიმის"ტარება არამარტო ბათუმელთა ხვედრია, ნებისმიერ ადამიანს აწუხებს ის მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში, მაგრამ ისინი როგორმე იპოვიან მასზე პასუხს. ჩვენ ჩვენს კითხვის და ძახილის ნიშნებს მივხედოთ.
მაშ ასე - რა ვქნათ დღეს?!

მოდით გავიხსენოთ როთი ვერთობით. ჩვენი თავისუფალი დროის „ტარება" შეიძლება ორ კატეგორიად დავყოთ პირველი - თუ ბიუჯეტი ხელს გვიწყობს და მეორე - თუ ბიუჯეტს ვუწყობთ ხელს. რატომღაც მგონია რომ მეორე კატეგორიიდან უნდა დავიწყო..თუმცა რა მნიშვნელობა აქვს, ვერც ერთს ვერ აუვით გვერდს.
მაშ ასე კატეგორია „თუ ბიუჯეტს ვუწყობთ ხელს"

ა) ვჯდებით ტელევიზორთან ( იცოცხლოს „კაბელურმა") და ვაწვალებთ პულტს რაიმე საინტერესოს ძიებაში.
ბ) მოდის მეგობარი ან მეგობრები და ჩვეულებისამებრ ნადგურდება მათემატისკის რვეულის ფურცელი ჯოკერის გრაფების ხაზვაში.
გ) მოდის მეგობარი ან მეგობრები და ნადგურდება მამის დაწურული ადესის „სუფთა წვენი" ( ან საუკეთესო შემთხვევაში მიდიხარ მეგობართან „ სუფთა წვენის გასანადგურებლად „).
დ) თვალს გადავავლებთ კალენდარს, შემთხვევით ვინმეს დაბ.დღე რო არ გამოგვეპაროს, ხოლო თუ ქორცილია ხო საერთოდ კარგია. შევიკრიბებით, გამოვეწყობით და საუკეთსო შემთხევაში ვანადგურებთ „სუფთა წვენს". უარეს - მაგრამ ხშირ შემთხვევაში ის გვანადგურებს ჩვენ.
გ) თუ სმა აღარ მოგინდება. გავდივართ გარეთ - სასეირნოთ ( მადლობა ღმერთს ჩვენს ქალაქში ლამაზი და კეთილ მოწყობილი სკვერები მომრავლდა, ბულვარზე და პარკზე რო აღარაფერი ვთქვათ - ძალიან ლამაზია) თუ ამინდმა შეგვიწყო ხელი ვივლით, მერე დავჯდებით, მერე ვიღაცა ლუდს მოინდომებს, ვიღაცა ჯოკერს ისურვებს და „სუფთა წვენიც" უკვე მისით მოდის...

ეს ყველაფერი იმ შემთხვევაში თუ პირველ კატეგორიაში მოვისაზრებთ თავს.
ახლა კი მეორე კატეგორია ანუ „თუ ბიუჯეტი ხელს გვიწყობს"...

ა) გაიხარე...
ბ) მოდის მეგობარი და ტკბები მამის ან საკუთარი მანქანის საქარე მინის მიღმა განათებული ქალაქის ხედებით.
გ) მოდის მეგობარი ან მეგობრები, მიდიხართ და სხდებით რომელიმე ლამაზ ბარში, ოღონდ ამჯერად დაუზოგავად ანადგურებთ სხვადასხვა სორტის სასმელებს ( ყავაზე აღარაფერს ვამბობ - ის ნადგურდება ნებისმიერი კატეგორიის ადამიანის მიერ თან უთვალავი რაოდენობითა და საოცარი ინტენსივობით)
დ) თვალს გადავავლებთ კალენდარს, ვინმეს დაბ.დღე რომ არ გამოგვეპაროს.ხოლო თუ ქორწილია ხო საერთოდ კარგია. ვიკრიბებით, „ვმარიაჟობთ ზმანებით", ვებრძვით ალკოჰოლსა და თამბაქოს, შემდეგ გამარჯვებულები მივდივართ ბარში სადაც ვანადგურებთ სასმელების მორიგ დოზას. ( ან თუნდაც 1.50 თეთრად შეფასებულ ფინჯან ჩაის 1.50 თეთრად შეფასებული ლიმონის სიფრიფანა ნაჭრით, მაგრამ მაინც ბარში. ბარი სულ სხვაა...).
გ) თუ სმა აღარ მოგვინდა, არც ჩვეულ კაფეებში ერთი და იგივე სახეების ხილვა და დიალოგების მოსმენა, უბრალოდ ვდგებით მოვდივართ თბილისში და უკვე იქ ვსვამთ უკვე 2.00თეთრად შეფასებულ ფინჯან ჩაის ლიმონის ნაჭერთან ერთად.

ალბათ იკითხავთ რატო არ შევიდა ამ ჩამონათვალში კინო, თეატრი, გამოფენები, კონცერტები. ლოგიკური კითხვაა რომელზედაც პასუხის მოსმენა მეც ძალიან გამიხარდებოდა. დავიწყოთ ბოლოდან. კონცერტების სიმრავლე, ისევე როგორც ცხელი დღეები ზაფხულმა თან გაიყოლა. გამოფენებს რაც შეეხება ცოდვას ვერ ვიტყვით - ეწყობა, რათქმაუნდა ისეთი ინტენსივობითა და მრავალფეროვნებით ვერ დავიკვეხნით როგორც დედაქალაქი ხდება ხოლმე, მაგრამ მაინც. რამდენად ვინტერესდებით - ესაა საკითხავი. თეატრი? არის. დასიც გვყავს,მინდა გითხრათ ძალიანაც კარგი. მაგრამ ესაა რო სპექტაკლებია ცოტა, არადა ასეთი თეატდის შემხედვარე მაყურებელს ძალაუნებურად უჩნდება კითხვა - რატო არ ვიწვევთ სხვა თეატრებიდან საგასტროლოდ დასს ორი სამი დღე რო ლამაზი სპეკტაკლით დაგვატკბონ?!. თუმცა თეატრალური სეზონი ახლახან გაიხსნა და ყველა თეატრს თავისი საფიქრალი აქვს. კინო? ოო ეს კარგი თემაა. რამოდენიმე წლის წინ ბათუმი კინოთეატრის უქონლობას უჩიოდა. დღეს ჩვენს განკარგულებაში ორი, საკმაოდ კარგად, როგორც ახლა იტყვიან ხოლმე - ევროპულ დონეზე მოწყობილი და აღჭურვილი კინოთეატრია. მგრამ ერთია - ფასებიც ევროპულ დონეზეა. მაყურებელი ფასებს უჩივის - „ძვირია ბატონო, მაგის ნახევარ ფასად მთელი თვე ვნახავ კაბელურზე ათას ფილმსო, იაფი რო იყოს ვივლიდიო", კინოთეატრის მეპატრონე ფილმების სიძვირეს -„ რავ ქნა, თუ ვერ ამოვქაჩე ვიზარალებო". მოკლედ ვერა და ვერ მოინახა ოქროს შუალედი. ფილმები მოძველდა, დარბაზი დაცარიელდა და აფიშებიც გახუნდა. არადა დიდი ეკრანის ხიბლი ხო სულ სხვაა...

რა ვქნათ დღეს?!...


შემოდგომა რომ დადგება...
შაშვი იწყებს გალობასო...



P.S. ისე ძალიან მინდა შემოდგმის ბათუმი გავიხსენო. მაშინ ჯერ კიდე იყო ქალაქში ჭადრები, ნეკერჩხლის და ალვის ხეები. ბოლოსდა ბოლოს ყვითელი ფოთილი მაინც ცვიოდა და იყო რაღაც რომანტიული ამ ყველაფერში. ეს ისე...უბრალოდ ;)

ჩვენ რა შეგვცვლის?!

დღეს კიევიდან ძმაკაცი ჩამოფრინდა. სკოლის მერე ერთხელ ვნახე, შარშან, ეგ იყო და ეგ. აეროპორტში დავხვდი. სტუმრების მიღება გაცილების ჩვეულებრივი რეიტუალი.გადახვევა,გადაკოცნა. თან თვალით ვსინჯვდით ერთმანეთს. უცებ რო გინდა ყველაფერი თქვა და საიდან დაიწყო არ იცი. ერთი სიტყვით ნათესავთან დაბინავდა და საღამოს გამოვიდა სესახვედრად. ყველაზე სასიხარულო კი ის ფაქტი იყო რომ უხერხული სიჩუმე არ ჩამოვარდნილა. მიხვდით ალბათ რაზე მაქვს საუბარი. ჩვეულებრივი სიახლეების "ჩემსკენ ასეა. შენსკენ?!" გაცვლის შემდეგ და "გახსოვს აი ოქ" მოგონების მერე რომ ვარდება ხოლმე. როცა აღარ იცი რა კითხო, იმიტომ რომ ამდენი წელი სხვა და სხვა ცხოვრებით ცხოვრებდით და ჰაერით სუნთქავდით. ზიხართ და ფიქრომთ კიდე რა ვკითხოვო. არა. არაფერი მისი მსგავსი. თითქოს 13-14 წელი ერთი პატარა ტირე ყოფილიყო და მეტი არაფერი. ვსაუბრობდით ისე თითქოს გუშინ გავიარეთ გზა ჩვენს სახლამდე და ჭიშკართან დავშორდით. ვხარხარებდით, ვიცინოდით და გვიხაროდა რომ დროს ვერაფერი უვნია ამ ყველაფრისთვის რასაც ბაღიდან, სკოლიდან მოყოლებული ვინახავდით და ველოლიავებოდით. მაინც საოცარი რამაა ბავშვობის მეგობრები. ბავშვობის ოცნებებით და თავგადასავლებით ნაზიარები მეგობრობა. სულ რაღაც სამმა საათმა ერთიანად გადაყლაპა წლების განმავლობაში დატოვებული დუმილის გამბული ექო. ხვალ დილით მიდის თბილისს. მაგრამ მგონი ჩამოვა კიდევ და უკვე გულდასმით მოვიგონებთ "რადიობანას" თამაშს, მაგნიტოფონის ფირზე ჩაწერილ იმპროვიზირებულ ინტერვიუებს და პრეს კონფერენციებს, მოპარულ სიგარეტებს, ქუჩებში და სახლის აივანზე გათენებულ ღამეებს, მარიტაზე შეყვარებული გიჯპოეტა ჰექსლეის გულის მოსაგები ბილიკების ძიებაში გატარებულ ზაფხულს და კიდევ ვინ იცის რას. არ შეცვლილხარო, არც შენ მეთქი. არადა მართლაც არ შეცვლილა. ან კი ჩვენ რა შეგვცვლის ?!

ჩემი ინტერნეტ გამოფენა :)

არადა ასეა?! ვეთანხმები ავტორს ;)

ეგ ამონარიდი ანუშკის პოსტიდანაა. მაგრამ ისე მომეწონა რომ არამარტო დავეთანხმე არამედ დავაკოპირე

მხოლოდ საქართველოში როდესაც ფეხით გადადიხარ ცალმხრივი მოძრაობის გზაზე ორივე მხარეს უნდა გაიხედო.
მხოლოდ ჩვენთან არის ყველა საქართველოთი და ქართველებით უკმაყოფილოა, მაგრამ რო კითხო პატრიოტია.
მხოლოდ საქართველოში გოგო ქალიშვილია მაგრამ სექსი ქონია.
მხოლოდ საქართველოში თუ ნაცნობი შეგხვდა ტრანსპორტში უნდა გადაუხადო არავინ არ იცის რატომ მარა უნდა გადაუხადო ვსო ეს აქსიომაა.
მხოლოდ ჩვენ ვაჟკაცების თვალით ნებისმიერი სხვა ქვეყნის მოქალაქე გოგო იძლევა და ქართველი გოგო არა ტი შტო როგორ მოგცემს ქართველები ხო დაკვირტვით ვმრავლდებით.
მხოლოდ საქართველოში სხვისგან არ გასდით მარა თვითონ აკინებენ საკუთარ თავს დედას
მხოლოდ საქართველოში ყველა ადნაკლასნიკებშია და ყველა ამბობს რო გოიმობაა
მხოლოდ საქართველოში არის 4 პრეზიდენტი ერთდროულად
მხოლოდ საქართველოში მარხულობენ გოგოების გარკვეული კატეგორია იმისთვის რო წონაში მოიკლონ
მხოლოდ საქართველოში ადამიანს შეიძლება საჭმელი ფული არ ქონდეს მარა ჯიბეში უიობრესი მესამე თაობის მაბილნიკი ედება
მხოლოდ საქართველოში მიდიან სრულებით უცხო ადამიანთან ტექსტით ბრატ სიგარეტი არა გაქ? და ის ვალდებულია რო მიცეს ეს აქსიომაც გაურკვეველია როგორც ტრანსპორტში გადახდის.
მხოლოდ საქართველოში შეგიძლია თქვა რომ მართმადიდებელი ათეისტი ხარ გუშინ მითხრა ორმა ბიჭმა შოკში ვიყავი ვეგდე და ვიფორთხიალე ვიცინე რავი არ ვიცი რა მჭირდა
მხოლოდ საქართველოში გრძელი თმა თუ გაქ გეი ხარ მარა თუ გრძელი თმა გაქ და კეპკა ამავდროულად თავზე დეზლი ხარ
მხოლოდ საქართველოში როკი სატანისტურია მარა ბიტლზი მაინც მაგარია
მხოლოდ საქართველოში მარადონას თამაშზე სტადიონი ნახევრად ცარიელია
მხოლოდ საქართველოში ტატუ თუ აქ გოგოს ის კაცთანაა ნამყოფი და იასნია შენც მოგცემს იმიტო რო თუ 1 კაცთან არი ნამყოფი ხო იასნია რო ყველას აძლევს
მხოლოდ საქართველოში ყველას უყვარს გალაკტიონი მარა ნახევარზე მეტს არც ერთი ლექსი არ წაუკითხავს და მეორე ნახევარს კიდე გალაქტიონი გონია
მხოლოდ საქართველოში ადამიანი ნაკითხია 10 წიგნი თუ აქვს წაკითხული და ნუ თუ უკვე 50 დაგააბიჯა ზნაჩიტ პიზდეც უკვე ნეგიოსია
მხოლოდ საქართველოში ითვლიან რამდენი წიგნი აქვთ წაკითხული და ახსოვთ თითოეულის სისქე
მხოლოდ საქართველოში მიდიან არჩევნებზე რიგში დგანან წვალობენ მოდიან უკან და ფიქრობენ რო მაინც ჩააწყობენ და რატომ ვიწვალეო
მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გააკეთო ფული იმით რომ აქციაზე მიხვიდე (თითო აქცია 20 ლარი მქონია შემოთავაზებები სხვათაშორის)
მხოლოდ საქართველოში სექსის მერე სიგარეტს ეწევიან და არ გააბაზროო ამბობენ
მხოლოდ საქართველოში სკაიპით იცნობენ ერთმანეთს მერე ხვდებიან ან მზიურთან ან რუსთაველის მეტროსთან რამე იაფასიან აკფეში შედიან. მერე ზასაობენ,
ბოლოს გოგო სახლში მიდის და დაქალს უყვება რო მაგარი ბიჭი გაიცნო და ისინი მუდამ ერთად იქნებიან, ბიჭი კიდე ბირჟაზე დგას და ძმაკაცებს უყვება
როგორ “გაზასა” მაგარი “დაზგა”
მხოლოდ საქართველოში გოიათ რომ ყველა რუსი და უკრაინელი ქალის ნატვრაა რომ ვინმე ქართველი გამოიჭიროს და მასთან სექსით დაკავდეს
მხოლოდ საქართველოში სიგარეტებს ფერების მიხედვით ცნობენ მაგალითან დიალოგი:
-გამარჯობათ, Marlboro Light-მინდა
-თეთრი მალბორო ?
პს. არა და არაა ეს მალბორო ლაითი თეთრი და რა ვქნა არაა ბლიად თეთრი არა !!!
მდოლოდ საქართველოში ბებიები სერიალს უყურებენ და მერე ტელეფონზე არჩევენ კონტენკს ამ სერიისას თუ თქვენს ოჯახში ეს ესე არ არის მაგრად გაგიმართლათ
მხოლოდ საქართველოში 2 ფაქი რეპის ყველაზე მაგარი და პირველი შემსრულებელია მაგრამ არავინ არ იცის run dmc არსებობის შესახებ
მხოლოდ საქართველოში ანატომიის გაკვეთილზე არ აყოლებენ ქალისა და კაცის ორგანოების აღწერას იმიტომ რომ უზდელობაა და წიგნში ვინც ეს დაწერა და დახატა იმას “გაუხმეს ხელი”
მხოლოდ საქართველოში Play Boy წამგებიანი პროექტი გამოდგა.
მხოლოდ საქართველოში შარდენზე თუ ზიხარ და ყავას სვავ ძერსკი ხარ და თუ დიღმის ტრასაზე რომელიმე რესტორანი დახურე ბანძი იმიტო რო მაგ ფასად შარდენზე შეგეძლო 3 პორცია პიცა და 2 პორცია ცეზარი გეჭამა
მხოლოდ საქართველოში შიდსისაგან დაცვის დღეს დარიგებული პრეზერვატივების ნახევარი ან შეიძლება მეტიც შემდეგ წლამდე ძლებს.
მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გყავდეს შეყვარებული 3 წლის განმავლობაში და მაინც გჭირდება ქალებში სიარული იმიტომ რომ ჯერ ქორწილი არ ყოფილა ბლიად !!!
მხოლოდ საქართველოში “ფასტფუდს” აზაკაზებ და 20 წუთი ელოდები
მხოლოდ საქართველოში შეგიძლია შეისყიდო ლუდი რომელიც ბორჯომის ბოთლშია ჩამოსხმული მაგრამ ყაზბეგის ლოგო აკრია
მხოლოდ საქართველოში ნაით კლაბში შეგიძლია საჭმელი დააზაკაზო
მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მათხოვარმა ფული ისე აგრესიულად გთხოვოს რო ძალადობის აქტში გაატარო
მხოლოდ საქართველოში ოპერაში იყო შესაძლებელი ხინკლის ჭამა (ეს არ არის ღადაობა ქუთაისის ოპერაში იყო 80-90 წლების კვეთაზე ეგ ამბავი)
მხოლოდ საქართველოში შეიძლებოდა აპლიკაციაში Sex ის გრაფაში კაცს ჩაეწერა Twice per week (British petrolium ში მოხდა ეს ამბავი)
მხოლოდ საქართველოში როცა ნარკოლოგიურში ნარკო ტესტი გაქ გიყურებენ როგორ შარდავ (გთხოვთ არ მკითხოთ საიდან ვიცი)
მხოლოდ საქართველოში ჰელოვინი სატანისტურია (დამამტკიცებელი საბუთი ისაა რომ მართმადიდებელ მშობელთა კავშირი შეიჭრა ჰელოვინ ფართიზე წელს და “დაარბია”)
მხოლოდ საქართველოში შეიძლება გოგოს ელვის პრესლიზე მაგარი ბაკინბრდები ქონდეს და მაინც მოდელი იყოს !!!
მხოლოდ საქართველოში იმართლებ მათხოვართან თავს იმის გამო რომ ფული არ გაქვს
მხოლოდ ქართველს შეუძლია ერთჯერადი ცხვირსახოცი მრავალჯერ იხმაროს
მხოლოდ საქართველოში არსებობს ისეთი გენიალური პიროვნება როგორიცაა შალვა ნათელაშვილია
მხოლოდ ქართველ მშობელს შეუძლია უთხრას შვილს რომ მოწევა ცუდია და წინადადების ბოლოს სიგარეტს მოუკიდოს და ნაპასი ამოარწყას
მხოლოდ საქართველოში აქვთ ტაქსისტებს 2 წითელი დიპლომი
მხოლოდ საქართველოში Red Bull გთენთავს.
მხოლოდ საქართველოში არსებობს მამა ქალაქი (ქუთეისი სიმონ)
მხოლოდ ქართველმა შეიძლება იცოდეს ტოქსის ყველა ტექსტი ზეპირად და არ იცოდეს შექსპირი ვინაა
მხოლოდ ქართველს შეიძლება ეგონოს რომ დედა ენა იესო ქრისტემ დაწერა (არ არის ხუმრობა, ჩემმა უბნელმა ბიჭმა თქვა მაშინ 17-18 წლის იყო ეხლა ზონაზეა გამოვა და ცხოვრებაზე
პრეტენზია ექნება კიდე)
მხოლოდ საქართველოში ქალიშვილობა დაუფასებელია მაგრამ თუ პლასტიკურ ქირურგებს ვკითხავთ მხოლოდ 200 ლარი ღირს ჰა ავხადე ბევრის გათხოვების გზებს ფარდა ?
მხოლოდ საქართველოში ტრულაილას ფული არ უნდა.
მხოლოდ საქართველოში ამ ყველაფრის წაკითხვის მერე ყველა გაიცინებს რა სულეები არიან ვინც მართლა ეგრე აკეთებსო იტყვიან, გავლენ ქუჩაში და იგივეს და კიდე უარეს ზლეობას იზამენ.

ხოფის ბაზობა და წერეთელის ქუჩა

ახლა ტელეფონში ვიქექებოდი და ეს სურათი აღმოვაჩინე. დიდი არაფერი თითქოს მაგრამ რომ დააკვირდები ცოტა არ იყოს გაგიკვირდება. ისე არ მინდა გამომივიდეს კომუნისტურ ფელეტონებში რომ არცხვენდნენ ხალხს. მაგრამ ამოდენა გაბარბარებულ სამარშრუტო ტაქზსე ასეთივე გაბარბარბული ასოებით რომ ეგ ეწერება, მინიმუმ გაგეღიმება. როგორც ვთქვი ეგ ადრე მქონდა გადაღებული. უბრალოდ ახლა ამოვქექე. თან რატომღაც დღევანდელ განწყობას დაერთო... მე და ჩემი ძმაკაცი ნინო ქათამაძის და ნინო სურგულაძის კონცერტიდან მოვდიოდით. ის მოდიოდა მე მოვფორთხავდი. ახალი ბულვარის ცქერით თავს ვართობდით ( საღოლ ესპანელებს, ლამაზი დაგეგმარებაა! ) გვიხაროდა და მართლაც ალალად ვუზიარებდით აღტაცებას...
მაგრამ არ დაგვცალდა. იქვე ლამპიონთან დამონტაჟებულ ორიგინალური დიზაინის ჰამაკზე 25 ბავშვი ჯეჯილობდა( არ მკითხოთ რა იცი რო 25 და 27 არ იყოვო!. მაგ რიცხვზე ნაკლები ნაღდად არ იქნებოდა. ) ვინც იჯდა ხო იჯდა. ზოგი ამათ ზემოდან აჯდა, ზოგი აწვა და ვინც ეგ ვერ მოახერხა ძგიდეზე იდგა და რაც ძალი და ღონე ქონდა აქანებდნენ... თან უკვირდათ არ წყდებაო. ალბათ ეს უფრო ამწარებდათ... ამას იმ მოგონებასაც თუ დავამატებთ რაც ყოველთვის ღიმილს მგვრის და ჩვენი ერის გენეტიკურ კოდში ჩადებული მთასვლელის სიამაყეს მახსენებს, საერთოდ კარგი იქნება.. 1 მაისი იყო. შადრევნებთან ქალაქელების თავისტკივილად ქცეულ, ამოუხსნელ და გაურკვეველი ფუნქციის მატარებელ თეთრ "მოდელფინო" შენობის თავზე დაცვის თანამშრომელმა კივილით რომ მოხსნა ორი 4-6 წლის ბავშვი და ქვემოთ მდგარ მშობლებს ჩააბარა რომლებიც ქვემოდან შეძახილით ამხნევებდნენ შვილებს. "არა მაინც როგორ მოახერხეს, ან რა უნდოდათ?" ხმამაღლა კითხულობდა დაცვის თანამშრომელი. :)
ეჰ. კიდე ბერი საინტერესო რამ მახსოვს მაგრამ ამ ჯერად გავჩერდე ჯობია. ვატყობ შორს გავტოპავ. მაგრამ ეგ სამარშრუტო ტაქსი თუ შეგხვდათ არ გაგეღიმოთ ;)