ქსელი ობობის გარეშე

ზოგიერთს ობობის ეშინია. მყავდა ასეთი ახლობელი, შემთხვევით ქსელში რომ გაეხვეოდა კივილს იწყებდა. თითქოს 74 კილოიანი, ღაჟღაჟა ლოყებიანი მდედრი კი არა ბუსუნსელა ყოფილიყო და ჰა და ჰა ობობაც ებრდღვნებოდა. არადა რომ დავუკვირდეთ კარგა ხანია გახვეულები ვართ ქსელში. მაგრამ არც კი ვფართხალებთ გასანთავისუფლებლად.
დღეს 26 მაისი პარკში ვისხედით მეგობრები. (ვერ ვიტან ამ პარკის დასახელებას. თავი პირწავარდნილი კომუნისტი მგონია )გვერდით, ჯრ კიდევ შემორჩენილ სკამზე ბავშვები ისხდნენ ( ანუ როგორც ახლა მოდაშია თინეიჯერები )რატომღაც ორთავე სკამზე ერთროულად ინტერნეტზე ჩამოვარდა საუბარი... ზოგი რას ამტკიცებდა ზოგი რას. მაგრამ საუბრის ძირითადი თემა ის საიტები იყო რმელზეც უფრო ხშირად შევდივართ და დღის გარკვეულ მონაკვეთს მათზე მიჩიჩინებულები ვატარებთ.
12 წლამდე ბავშვები ძირითადად hi5-ს და ანალოგიურ საიტებს ანიჭებენ უპირატესობას. მათი მრავალფეროვანი დიზაინის და ფერების წყალობით. 12-ს ზევით კი უკვე იმ საიტთა სია მოდის, რომლის სათავეში ღრმად პატივცემული, ფე ეს ბეს უნიკალური ქმნილება ოდნოკლასნიკები და მათი თანამომყოლი, შედარებით ნაკლებად პოპულარული, მაგრამ თითქმის ანალოგიური საიტები შედის.(ქართულად არ ვთარგმნი-სისულელეა) ვ-კონტაკტე. მირ დრუზეი. მირ ტესენ. ოდნოკურსნიკი. რათქმაუნდა აქვეა მათი ქართული ანალოგებიც. მაგრამ სამწუხაროთ მათი დიდი ვერაფერი ბედოვლათი დიზაინის და სერვისის გამო ისინი სიის ბოლოს ებღაუჭებიან. აქ კლასელების ნახვის სურვილი ერთ საათში ქრება და დროს უკვე მოციმციმე, მწარე დეკოლტიან მანდილოსნებს და შენი საგულდაგულოდ გადაღებული სურათის ავად თუ კარგად შემფასებლის დევნაში ატარებ. ჩუქნი და გჩუქნიან საჩუქრებს ( რაც მთავარია ისე გიხარია თითქოს მართლა ხელში მოგაჩეჩესო ) უწერ და გიწერენ ქულებს. ძვრები და გიძვრებიან ანკეტაში და მერე შენც-საპასუხო ვიზიტით, ჯერ სტუმართან, მერე სტუმრის მეგობართან, მერე მეგობრის მეგობართან და ბოლოს "ვა შენც აქ ხარ?!".იზრდება მეგობართა რაოდენობაც. თუმცა მათ 70% მხოლოდ მოციმციმე მდგომარეობაში ხედავ. მერე დადიხარ ქალაქში, უყურებ ადამიანს და ხვდები რომ საოცრად გეცნობა, ისიც კი იცი ვისი მეგობარია და როგორ უხდება ის ცისფერი ზედა..მერე კი ამუღამებ რომ ეგ ყველაფერი აქ- საიტზე გაიგე და ცოტა ერ იყოს გუხერხულება. თითქოს რაღაც მოიპარეო... არადა ზოგჯერ ყველა ჩვენთაგანი დაფიქრებულა და გადაუწყვეტია -"ერთი ამ საიტის..." მაგრამ მერე რა? არაფერი ისევ ვციმციმებთ. თუ არ ვციმციმებთ და მაშინ სკაიპმა იცოცხლოს. ან ასკამ, ან მესენჯერმა, ან კიდე რა ვიცი რამ..ა ხო ესემესმა ბოლოს და ბოლოს.
რამდენი ხანია პასტით არ დამიწერია არაფერი..უფრო სწორედ არ მიმიწერია. ბანკში, ფულის ნებაყოფლობით წაგლეჯვაზე ჩემით რომ რომ ვაწერ ხელს მიხარია და ვცდილობ გავიგრძელო ეგ ნეტარების წამები... არადა ვიც გინდა ახლა წერილები უგზავნო?!
ეს ისე... მცირედი გადახვევა
დავუბრუნდეთ ასაკს...
ვისაც ეგ უკვე მოყეჭებული აქვს უკვე შედარებით სერიოზულ ( რამდენადაც ეს შეიძლება საიტზე ითქვას ) და გლობალურ საიტებს ეწვევიან ხოლმე myspace - შემოქმედთა თვითრეალოზაციის კარგი საშუალება. Facebook - ცოტათი დაღვინებული, მაგრამ მაინც იგივე იდეის მატარებელი საიტი. თუმცა აქ ყველაფერი ხელთ გაქვს. ეგ კი კარგია.
ხოლო ვისაც უკვე ყველაფერი მობეზრდა და უკვე სხვანაირად. ანუ საკუთარ თავთან დიალოგის საშუალებით სურს ესაუბროს სხვას - უკვე ბლოგებში იქექება ( ვაა დავბერდით დავით? :) )
თუმცა ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი საიტი გააქტიურებული მაქვს. და ყველა მოქმედია. ანუ ქსელში ვარ გახვეული. კიდე კაი ამ ქსელში დიდი ობობა არ დამომღავს თორე აქამდე კაი დრეში მომაქცევდა.

საინტერესო აზრია

Большинство студентов, поступивших в ВУЗы в этом году, родились в 1992м! Тогда мы уже умели ходить, говорить, писать.... Они никогда не пели "белые розы, белые розы, беззащитны шипы". Для них, СПИД и безработица существовали всегда. Они никогда не играли в зарницу и не копили вкладыши от жвачки. Они даже не знают, что такое приставка Денди или Сега. Они никогда не видели дискеты 5 ?. CD появился, когда им только исполнился год и у них никогда не было катушки с песнями из " Бременских музыкантов". Они не представляют, какими раньше были телевизоры и как можно было их смотреть в черно-белом изображении, они даже не смогут объяснить, как люди обходились без пультов дистанционного управления. Возможно, что они никогда не видели "Кортик" или " Электроник" и даже не знают, кто такая Алиса Селезнева или Тимур. Им кажется, что проводной телефон это выдуманая штука из фантастических фильмов, а аудиокассета - декоративный аксессуар в стили ретро. Для них, колеса у роликов всегда были выровнены в одну линию, а Майкл Джексон всегда был белым. Так кто же эти люди, которые поступили в ВУЗы в этом году?..... ОНИ- это теперешняя молодежь!!!!!!

ბუდდა

Вы то, что вы думаете.

Всё, чем вы являетесь, проистекает из ваших мыслей.

Своими мыслями вы создаете свой мир

თოვს...

გვიანი ღამეა.
გარეთ თოვს.
საბანში გახვეულს ისე საყვარლად გძინავს რომ თვალს ვერ გაშორებ. ოთახში არაფერი ისმის, არაფერი - შენი სუნთქვის გარდა. ხო, მარტო შენი. იმიტომ რომ მე თითქმის აღარ ვსუნთქავ. შენ გისმენ - შენს სუნთქვას, შენს გულისცემას. დრო და დრო შენი ტუჩის კუთხეებში შემალული ღიმილი იღვიძებს და სახეს საამო ტალღა გადაუვლის. ალბათ გესიზმრება რაიმე ტკბილი და თბილი, ისეთი როგორიც ჩვენი ერთად გატარებული საღამო იყო. გარეთ თოვს, დიდი ფაფუკი ფანტელებით. მიყვარხარ… ჩემი ტუჩები ძალაუნებურად იმეორებენ ამ სიტყვას. თითქოს არ სჯერათ რომ ცხადში ხდება ეს ყველაფერი და თავის დასარწმუნებლად თავადმე იმეორებენ… თუმც ახლაც გრძნობენ შენი ბაგის სიტკბოს. მიყვარხარ…მიყვარხარ…
ლოყაზე ჩამოყრილ თმას ჩუმად გადაგიწევ პაწუკა ყურის ნიჟარის იქეთ, აი ასე.
ასე უკეთ გხედავ. ისევ გეღიმება. ერთი წუთით მაინც ჩამახედა შენს სიზმარში, მაცოდინა ნეტა რა გესიზმრება. თუმცა ჩემთვის ახლა ცხადიც სიზმარს ჰგავს… თუ სიზმარი გავს ცხადს?! … არ ვიცი… ერთად ერთი რაც ვიცი და რასაც მთელი არსებით ვგრძნობ ის არის რომ მე შენ მიყვარხარ და ეს გრძნობა მაბედნიერებს. ახალი წლის ღამეა, თოვს. ერთად ერთი ღამეა ჩემს სხოვრებაში რომლის გათენებაც არ მეჩქარება. მეტიც - არ მსურს. არ მინდა დილის სხივმა ამ ლამაზი ღამის იდუმალება დამირღვიოს. გიცქერ და ვთვრები ხილულით. ძილმაც ალბათ იგრძნო რომ არ მინდა მასთან ჩახუტება და არ მეკარება. შენით ვთვრები, შენგან მომავალი სითბოთი. იმედია ხვალ არ გეწყინება შენგან მთვრალს რო დამხედავ საწოლში. თუმცა არა, არ დავიძინებ. მინდა თავად ვნახო როგორ იღვიძებ, როგორ ახელ თვალს, როგორ იზმორები და გონს მოსული როგორ ავლებ მზერას ოთახს. როგორ გებღაუჭება ძილი და სიზმარ-ცხადის გასაყართან, პირველი ხმის ან ხმაურის გასაგონად როგორ იქცევი სმენად. მგონი გადავაჭარბე. პირველკლასელივით აღტაცებული ვარ. სასაცილოა, ეს ყველაფერი სხვას რომ გადახდომოდა თავს ვიტყოდი ბავშვივით ყურებამდეა შეყვარებულიათქო. თურმე მეც ყურებამდე შეყვარებული ვყოფილვარ.
მინდა ჩაგეხუტო მაგრამ მეშინია არ გაგაღვიძო. იძინე, უბრალოდ მინდა იცოდე რომ ძალიან მიყვარხარ. თავი ზღაპარში მგონია, სამწუხაროდ ისე როგორც ზღაპარში ჩვენზე ფოკუსირებული არ დაბნელდება კადრი და არ დაეწერება გაკრული ხელით - “ და ცხოვრობდნენ ისინი ერთად, ტკბილად და ბედნიერად”-ო.მაგრამ ძალიან მინდა რომ ეს “წარწერა” გამართლდეს.
გარეთ კი ისევ თოვს, ჩუმად და გულდადობილად. სწორედ ისე როგორც ჩემი ფიქრები შენზე. თითო თითო ცვივიან ჩემი ფიქრის ფიფქებიც. ნელ-ნელა, ჩუმადმოფარფატებენ და მერე თეთრ, სპეტაკ საბნად ეგებიან ზემოდან გუშინდელ რეალობას. მაგრამ არ მინდა თოვლივით გადნეს და წყლად წავიდეს. არ მინდა ვინმემ თავისი ბინძური, ბილწი ფეხებით გათელოს, გაჭრას და ოღროჩოღრო კვალი დატოვოს. არა, ამ თოვლზე მართოორი ადამიანის ნაკვალები უნდა ჩანდეს, ჩემი და შენი. თუმცა შესაძლოა ზოგჯერ მარტო ერთის კვალიც სჩანდეს და ისიც ჩემი იქნება. რატომ?! ვეგოისტობ?! არა სიხარულო. ეს მხოლოდ მაშინ მოხდება როცა შენ დაიღლები და სვლა გაგიძნელდება. მაშინ მე ვიტვირთავ ყველა სიძნელეს და ხელში აყვანილი ორთავე ერთად განვაგრძნობთ სვლას. შემდეგ კი პატარა ფეხუკების ნაკვალებიც გამოჩნდება… მიყვარხარ. ძალიან მიყვარხარ და მინდა რომ ამ ოცნებასაც ქონდეს რეალობად ქცევის საშუალება. რამდენი ვიბრძოლე, რამდენჯერაც დავეცი იმდენჯერ წამოვდექი. ცივია ზამთარი. მაგრამ ამ ზამთრის ღამეს არავარ მარტო.
გვიანი ღამეა...
თოვს...

ჯაზ ფესტივალი დამთავრდაა

დასაწერი ბევრი არაფერია. დამთავრდა და ეგ არის. ჩემთვის ძირითადად მაშინ დამთავრდა როდესაც გაწვიმდა. ანუ მეორე დღესვე. ჯაზი და ისიც გაწუწულ მდგომარეობაში მოსასმენად ცოტატი არაკომფორტულია. ორგანიზატორებს ეგ ნაკლებად ადარდებდა. ან კი რომც ედარდატ რას იზამდნენ. ასე რომ წვიმამ ჩარეცხა ჯაზ ფესტივალის გახსნის ილამაზე... მაგრამ სამაგიეროდ გრილოდა... ეგეკ ცარგია

ჯაზ ფესტივალი დაიწყოოო. 1 დღე

ვერ ვიტყვი ბათუმი სულ მოუთქმენლად ელოდა ამ ფესტივალს მეთქი, ვერც იმას ვიტყვი რომ დიდად აღელვებდა დამსვენებელს ჩამოსული სტუმრის ვინაობა და შემოქმედებითი ღვაწლი. უბრალოდ ცხელი სეზონის კიდევ ერთი საინტერესო "დანამატია" რითაც ცოტათი კიდევ გამრავალფეროვანდა (საკმაოდ გრძელი სიტყვა გამოვიდა. გამრავალფეროვანდა კიარა - შეფერადდა) ხო შეფერადდა შეწითლებულ დამსვენებელთა და დაღლილ მასპინძელთა ყოველდღიურობა.

ნუ ერთი სიტყვით დაიწყო.

ბილეთები რათქმაუნდა დეფიციტი იყო... შესაბამისად ვერც ვიშოვეთ. სიმართლე გითხრათ დიდად არც მიდარდია. გვერდით მდებარე კაფეების, ქართული ტრადიციით დაშენებულ-მიშენებული აივნებიდანაც საკმაოდ კარგი ხედი იშლებოდა და გარკვევითაც სჩანდა ვინ მღეროდა და ვინ არა... მართალია ამ ბარებთან მისასვლელად რაგბის სამი-ოთხი ილეთის გამოყენება მაინც დამჭირდა. მაგრამ მივედი და მთავარი ეგ იყო... სევუკვეთე ლუდი.. მომიტანეს სხვა.. მაგრამ ეგეც არაუშავს... კარგათ მოვკალათდი მეგობარმა სიგარეტის კვამლიც მითავაზა და დავიწყეთ ლოდინი...

მართალი გითხრათ არ ვიცი ვინ აჯობებს.. ევროპა, რომელიც ცდილობს რაგაც გვასწავლოს თუ ჩვენ, რომლებიც რატომღაც ვცდილობთ ევროპელებს რაღაც დავავიწყოთ ან გადავაჩვიოთ... დაგეგმილი კონცერტი ნახევარი საათის დაგვიანებით, ფოიერვერკის მოკრძალებული "ფურთხებით" ( იმიტო რო სხვა პროწეს ეს არ ჰგავდა ) დაიწყო...

მაგრამ ამავ დროულად დაიწყო დისკოთეკების მენეჯერთა გამალებული რბოლა იმისკენ თუ რომლის დინამიკი უფრო გადაფარავდა ხმით...

შემთბარ ლუდთან ერთად გვერგო სიამოვნება მოგვესმნა ჯაზის შემოქმედთა უნიკალური მიქსი 3 დისკო კლუბის სხვადასხვა დიჯეის ელექტრონული მსუსიკის სინთეზთან... რამაც ნახევარ საათსი მამიდაჩემის უჯრაში ჩაგდებული ციტრამონი გამახსენდა და გავლის სურვილი გამოღვივა... არა დასაწყისისთვის არაუშავს. კარგია... ჯაზი უფრი კარგია.. მაგრამ მგონი სიმშვიდე უფრო...

ახლო მომავალში

ძალიან საინტერესო სიტყვაა, საკმაოდ ხშირად რო გვესმის თითქმის ყველგან, ტელევიზიით, რადიოთი, ქუჩაში. ვკითხულობთ გაზეთებში... ერთი სიტყვით ასე იწყება ყველა ის დაპირება რომელიც ისეით მალე უნდა ასრულდეს - მაგრამ რატომღაც კოჭებშივე გვეპარება ეჭვი...
ეს შესავალი იყო
ახლა კი იმის თაობაზე თუ რა მოხდება ახლო მომავალში. არა, დიდი არაფერი. არც იაღოველები გაფრინდებიან და არც კომეტა მოენარცხება დედამიწას. უბრალოდ ბათუმის გადათელილ ბულვარში, კერძოდ კი იმ შემინული შენობის უკან სადაც ასაკში შესულები ალბათ ( ღმერთით ) ჩვენც ვითამაშებთ ჭადრაკს ან ნარდს. ( უფრო სავარაუდოა რომ რაიმეს ქსელსში ჩართულს ) გაიმართება გამოფენა გაყიდვა. ხო, არც მეტი არც ნაკლები. რისი და ნახატების. მაპატიეთ დამავიწყდა მეთქვა. იდეა მე დამებადა... მინდოდა გამოფენა მომეწყო, მერე ეს იდეა დატრიალდა, შემომიერთდნენ სხვებიც... მერე აღმოჩნდა რომ "ბარე გაგვეყიდა"-ო... მერე კიდევ აღმოჩნდა რომ დარბაზი ერთი სიტყვით - ფაფუ... არ ყოფილა... მერე კიდევ აღმოჩნდა რომ მუზეუმი თანხას ითხოვს ასეთ რაღაცეებში... მერე კიდევ ის რომ იქ არც არავინ დადის.. და კიდევ სანამ რამე აღმოჩნდებოდა გადავწყვიტეთ გარეთ, ღია გამოფენა გაგვეკეთებია.
მართალი გითხრათ დილა საღამოს ნახატების მისვენება მოსვენების იდეით დიდად არ ვარ მოხიბლული. არც უეცრად წვიმის მოსვლის იდეა მხიბლავს და მაიმედებს... და არც ის ვიცი "გაყიდვაში" როგორ და რა უნდა გავაკეთო. არასდროს არაფერი არ გამიყიდია, მითუმეტეს ჩემი ნახატი?! არა.. მაგრამ... თურმ ესეც საჭიროა... ხოდა ვზივარ და ვაკოწიწებ ნახატებს... ესეც დავიწყე ამ სიბერეში :) :) :)
როდის იქნება? ეგ არ ვიცი... ახლო მომავალში :) ოღონდ უფრო მალე.